دیوان اشعار - غزلیات

من در برابرِ زیباییِ بیکرانِ تو، همچون خوشه‌چینی هستم که گردِ خرمنِ پربارِ تو می‌گردد؛ به امیدِ دریافتِ نگاهی پرمهر و احسانی، به این آستان روی آورده‌ام.

بخشندگی از زیبایی و کمالِ تو نمی‌کاهد، پس مرا ناامید مکن. ای که همچون پادشاهی بر قلب‌ها فرمان می‌رانی، این گدایِ خسته و درمانده را از درگاهِ خود دور مکن.

جز مسیرِ تو راهی برای رسیدن به کمال نیست و غیر از درگاهِ تو پناهگاهی وجود ندارد. هیچ پادشاه و فرمانروای حقیقی جز تو نیست؛ تنها تو سزاوارِ پرستشی و جز تو خدایی نیست.

چگونه می‌توانم از کویِ تو بروم، در حالی که نگاهِ من جز به راهِ تو و چهره‌ی تو به چیزِ دیگری نمی‌افتد؟ من در هیچ جایِ دیگر، نشان و اثری از آن زیبایی که در تو می‌بینم، نمی‌یابم.

تا کی باید در دوریِ تو اشک بریزم و حسرت بخورم؟ ای که فراقت خون‌ریز است و جدایی از تو طاقت‌فرسا و جانکاه است.

لطف کن و جامی از شرابِ عشقِ خود به من بنوشان تا بتوانم از مرحله‌ی «لا» (نفیِ غیر) بگذرم و به ساحتِ «الا الله» (اثباتِ حق) برسم.

ای که دستِ عاشقان در برابرِ بلندیِ دامنِ وصلِ تو کوتاه است، لحظه‌ای فیض و بخششِ خود را از من دریغ مکن.