دیوان اشعار - غزلیات

عشق همچون پادشاهی تازه به سرزمین دل وارد شد و با سپاهیانِ پُرشور خود، عقلِ دوراندیش و منطقِ خشک را از این قلمرو بیرون راند.

لشکرِ عشق در سرزمینِ دل اقامت گزید و ورود این حاکمِ جدید، چنان شوری در سراسر وجودِ عاشق برانگیخت که همه چیز را دگرگون کرد.

عشق در دل جای گرفت و به آن اعتبار بخشید؛ دل به برکتِ دیدارِ جمالِ یار، به جایگاه و شکوهی تازه و رفیع دست یافت.

با آمدن عشق، شریعت و حقیقت معنایِ نوینی یافت و در میانِ عارفان، ذکر و یادِ وحدانیتِ خداوند، طراوتی تازه پیدا کرد و با جان و دل درآمیخت.

دل از تمامی رسوم و روش‌هایی که عقل به آن پایبند بود، دست شست؛ چرا که عشق با ورود خود، راه و رسمی کاملاً متفاوت و تازه را به ارمغان آورد.

من که از قید و بندهای قدیمی رنج می‌بردم و لباسِ تکراری و کهنه بر تن داشتم، آن را دور ریختم و اکنون از پارچه‌ی عشق، هویت و لباسی تازه برای خود ساخته‌ام.

ای زاهد، تو تنها به کعبه به عنوانِ قبله‌گاهِ ثابت می‌نگری، اما برای من که حقیقتِ مطلق را یافته‌ام، اگرچه در هر لحظه به جلوه‌ای نو رو می‌آورم، اما در باطن تنها یک معبود دارم.

ای یار، چهره بگشا و خود را نشان ده که ماه و خورشید در آسمانِ فرسوده‌ی این جهان، دیگر کهنه شده‌اند؛ در حالی که صورتِ تو خورشیدی نو است و هر سوی این عالم، جلوه‌ی تازه‌ای از ماهِ رویِ توست.

ای عاشق، تا کی می‌خواهی آه و ناله‌های تکراری و قدیمیِ گذشته را در سینه نگه داری؟ شایسته است که در هر لحظه، ناله‌ای تازه و شوری نو از درون برآوری.