دیوان اشعار - غزلیات

ای خردمندان، من در بندِ عشقِ او دیوانه شده‌ام؛ کجاست آن گیسوانِ پرپیچ و خمی که زنجیرِ جنونِ من باشد؟ دلم همچون پروانه‌ای بی‌قرار، به سویِ شعله‌یِ اشتیاقِ یار پر می‌کشد؛ آن دلبرِ محبوب کجا پنهان شده است؟

دل، جان و تمامِ پیکرم مستِ حضورِ اوست؛ به‌گونه‌ای که در تمامیِ ذراتِ وجودم، حتی ذره‌ای هشیاری و عقلِ سالم باقی نمانده است.

دل و جان و روحِ من در پیِ او در حالِ رفتن و گریختن است. کسی آن دلبرِ غمخوار را باخبر کند که کجا مانده است؟

من دلم را به گیسوانِ او بسته‌ام؛ ای واعظ، مرا رها کن و از من فاصله بگیر. من در راهِ عشقِ او از دینِ رسمی و زهدِ شما خارج شدم و به کفر رسیدم؛ آن زنّار (کمربندِ مخصوصِ غیرمسلمانان) را بیاورید که می‌خواهم آن را ببندم.

من آماده‌یِ قربانی شدن هستم، عیدِ وصلِ او کجاست؟ جانِ من مشتاقِ دیدار است؛ آن نگاهِ کشنده‌اش (غمزه) کجاست تا مرا فدایِ خود کند؟

فرض می‌کنیم تو نقاب را برداری و چهره‌یِ بی‌حجابت را نشان دهی؛ اما فدایت شوم، آیا من اصلاً توانایی و طاقتِ نگریستن به آن جمال را دارم؟

با خود می‌گفتم وقتی تو را ببینم، شرحِ غم‌هایِ دلم را بازگو می‌کنم؛ اما همان لحظه‌ای که رویِ تو را می‌بینم، دیگر تواناییِ سخن گفتن از من سلب می‌شود.

شب‌ها به خاطرِ خیالِ گیسویِ تو، خواب به چشمانِ «فیض» نمی‌آید؛ حتی در خواب هم تو را نمی‌بینم؛ آن بختِ بیداری و سعادتِ دیدار کجاست؟