دیوان اشعار - غزلیات

تا به کی باید درد دوری از معشوق را تحمل کنم؟ آن یاری که جانم در طلب اوست کجاست؟ و تا چه زمانی باید این تلاطم و بی‌قراریِ دل ادامه داشته باشد؟ آن صاحبِ دل و دلدار من کجاست؟

درون سینه‌ها، دل‌ها از شدتِ اشتیاق می‌تپند و جان‌ها از تنهایی و دوری از اصلِ خود ناتوان و ضعیف شده‌اند؛ تا به کی چهره‌یِ زیبایِ تو پنهان خواهد ماند؟ دیدارِ تو کجاست؟

تمامِ ذراتِ عالم، مستِ حضورِ او هستند و همگی شرابِ هستی را از دستِ او نوشیده‌اند. اکنون همه در حالِ نغمه‌سرایی و جست‌وجو هستند که آن‌که در راهِ عشقِ او به حالِ مستی و بیخودی رسیده است، کجاست؟

آسمان‌ها در حالِ گردش و مستی‌اند و زمین نیز از پیمانِ ازلیِ (الست) مدهوش و حیران است. در تمامِ عالمِ بالا و پایین، کسی که واقعاً هشیار و بر مدارِ عقلِ جزئی باشد، وجود ندارد.

حلاج که در زیباییِ معشوق محو شده بود، با دست‌افشانی و در حالِ وجد و شور، آواز سر می‌داد که ای پروردگارِ باجلال، آن داری (چوبِه‌ای) که عاشق را به وصالِ معشوق می‌رساند، کجاست؟

در این دنیا و آن دنیا خود را درگیرِ چیزی نکن، چرا که جز خداوند همه چیز هیچ و پوچ است. در این سرایِ هستی، به جز حقیقتِ حق، چه کسی وجود دارد؟

حق در برابرِ ماست و از چهار جهتِ عالم چهره‌یِ خود را به ما نشان داده است، اما نابینایانِ حقیقت، همچنان در حالِ جست‌وجو هستند که آن یار کجاست؟

من همچون منصور حلاج که اناالحق می‌گفت، حقیقتِ حق را با وجودم فریاد می‌زنم. در این پیکر و صورت، من شاهدِ فنا شدنِ خود هستم و جز معشوق، وجودِ دیگری را نمی‌بینم.

ای فیض، اگر در ادعایِ عشق صادق هستی، لب فرو بند و خاموش باش؛ چرا که کسی که واقعاً در عشقِ یار محو و نابود شده باشد، دیگر برایِ سخن گفتن، توانی یا خودی ندارد.