دیوان اشعار - غزلیات

ای عشق، مرا نزدِ مردم رسوا کن و نامِ ننگی بر پیشانی‌ام بزن. من قصد دارم به عیش و نوشِ عرفانی بپردازم، پس بگذار نصیحت‌کنندگان از این رفتارِ من دلتنگ و آزرده شوند.

عقل و هوشم از سر پرید و از خود بی‌خود شدم و در مسیرِ رسیدن به دوست قدم گذاشتم. ای شوق، تو راهنمای من باش و ای عشق، تو پیش‌قراولِ این سفر باش.

وقتی شوقِ رسیدن به معشوق راهنمای من است، دیگر ترسی از دوریِ راه ندارم. هنگامی که عشق پیشاپیش من در حرکت است، تو ای گامِ من، طوری باش که صد فرسنگ را به یک قدم طی کنی.

ای عقل، از سختی‌های دوری حرف نزن و در راهِ جدا ماندن از معشوق قدم برندار. اینجا جایِ سخن گفتن نیست، پس ای گوینده ساکت شو و ای پوینده و مسافر، در حیرت و سرگشتگی غرق شو.

اگر به دنبالِ شریعتِ ظاهری هستی، دور شو؛ اما اگر از عشق بویی برده‌ای، به حلقه مستان و عارفان وارد شو و با آنان یکی و همرنگ شو.

اگر مردِ میدانِ عشقی، درد و رنج را طلب کن؛ مانندِ خاک فروتن باش تا گل‌های معنویت از وجودت بروید. اما اگر دلت راحتی و بی‌دردی می‌خواهد، پس برو و همچون سنگ بی‌احساس و سخت باش.

اگر مردِ عشقی، جامِ معرفت را بگیر و سنت‌های خشک و بی‌روح را رها کن. اما اگر همچنان به عقلِ دنیوی دلبسته‌ای، در بندِ نام و ننگ و آبرو باقی بمان.

هر کاری که گره‌ای از کارت باز نکرد و تو را به معشوق نرساند، هرچه سریع‌تر آن را رها کن. اگر عاقل هستی، از عقلِ معمولی فاصله بگیر و دیوانه‌ی راهِ حقیقت شو که دیوانگیِ در عشق، خود عینِ فرهنگ و کمال است.

اگر می‌خواهی از چهره‌اش بهره‌مند شوی و از لبِ لعلِ او شهدِ گوارا بچشی، ای فیض، همچون تاری مو در زلفِ او آویزان و همراه شو.