دیوان اشعار - غزلیات

داستانِ غم‌های دلم بیش از حد طولانی و جانکاه شده است، پس سکوت کن؛ چرا که هر کس این ناله‌های بیمارگونه را شنید، خودش نیز از شدتِ اندوه، دچارِ افسردگی و سکوت شد.

سخن گفتن از دردهای عاشقان، خاصیتی چون داروی بیهوشی دارد؛ شنیدنِ این حرف‌ها چنان وجودم را گرفت که قلبم از حرکت باز ایستاد، پس سکوت کن.

یادِ آن روزگاری بخیر که عشق، مایه افتخارِ انسان‌های بزرگ و نیک‌مردان بود، اما اکنون کار به جایی رسیده است که صحبت از عشق‌بازی، ننگ و عار محسوب می‌شود، پس سکوت کن.

آیا می‌توان گوهرهای گران‌بهای اسرار را به دستِ انسان‌های پست و ناآگاه سپرد؟ بسیاری از عارفان و عاشقان به خاطر بر زبان آوردنِ همین رازها، جانِ خود را بر سرِ دار گذاشتند، پس سکوت کن.

بازگو کردنِ این قصه‌های عرفانی زمانی ممکن بود که مردم در خوابِ غفلت بودند، اما اکنون با هیاهوی این صداها، فتنه و آشوب بیدار شده است، پس سکوت کن.

تا پیش از این، این رازها در پسِ پرده پنهان بود و درها بسته بود؛ اکنون اما زاهدان با شنیدنِ بویِ این سخنان، هوشیار و حساس شده‌اند، پس سکوت کن.

بازگو کردنِ رازها تنها در خلوت و با همراهانِ همدل امکان‌پذیر است، اما اکنون مجلسِ ما به مجمعِ بیگانگان و نااهلان بدل شده است، پس سکوت کن.

از آنجا که من از ظواهر سخن می‌گویم، خطری که از ناحیهٔ فاش شدنِ رازهاست، هنوز در خواب است؛ اما همین گفتگوها اگر ادامه یابد، پرده از اسرار برمی‌دارد، پس سکوت کن.

آیا اصلاً متوجه شدی که به تدریج چه حرف‌هایی از زبانت جاری شد؟ آنچه را که می‌خواستی پنهان نگه داری، اکنون آشکار و عیان شده است، پس سکوت کن.

سخن باید در هر بیت و هر کلمه، تازه و نو باشد؛ در حالی که می‌بینم یک مطلبِ تکراری در کلِ این غزل تکرار شده است، پس سکوت کن.

تو خود فرمانِ خاموشی می‌دهی و باز هم سخن می‌گویی؟ شرحِ کتمان کردنِ سخن، خود به طوماری طولانی بدل شده است، پس سکوت کن.

فیض می‌خواست رمزی را بگوید، اما کنترل از دستش خارج شد؛ به او گفتم که آن‌قدر حرف‌های ناگفتنی را گفتی که دیگر بس است، پس سکوت کن.