دیوان اشعار - غزلیات

به حقِ عهدِ وفاداری سوگند که از بی‌وفایی و جفای تو سوختم و از آتشِ دوری تو، هم تنِ من و هم جانِ تو (یا جانِ من که وابسته به توست) در حال گداختن است.

اگر کسی از تو پرسید که چگونه شب به روز تبدیل می‌شود، نقاب از چهره بردار و رخ بنما، زیرا زیباییِ چهره‌ی تو همان حقیقتِ روشنی‌بخش و روزافزون است.

اگر از من بپرسند که نور چگونه در عالم می‌تابد، به آن‌ها خورشید را نشان مده؛ بلکه چهره‌ی خود را نمایان کن، چرا که زیباییِ چهره‌ی تو همان منبعِ اصلیِ نور است.

اگر از قیامت سخن به میان آمد، قامتِ بلندِ خود را به من نشان بده؛ و اگر پرسیدند فتنه و آشوب چگونه به پا می‌شود، برخیز و بیا، زیرا حضورِ تو همان فتنه و قیامتِ عالم است.

اگر از من بپرسند که جان چگونه از بدن خارج می‌شود، به آن‌ها بگو که چگونه با آمدنِ تو، دوباره جان به تنم بازمی‌گردد؛ پس در آغوشم بیا که حقیقتِ حیات همین است.

اگر صحبت از شیرینیِ شکر شد، لبخندی بزن؛ و اگر سخن از ارزشِ مروارید و گوهرهای گران‌بها به میان آمد، لب‌هایت را بگشا تا با سخن گفتن، ارزشِ آن را نشان دهی.

راهِ رسیدن به صدای غیبی و حقیقت بسته شده است، پس زبانِ گویا و عقلِ خود را ببند؛ هنگامی که معشوق (یا حقیقتِ مطلق) فرا رسد، تو تنها از فیضِ او سخن بگو، چرا که حقیقت همین است.