دیوان اشعار - غزلیات

از یگانگیِ هستی سخن گفتم که این خود دیوانگیِ عاشقانه است؛ برهم زدنِ اساسِ هر دو جهان (دنیا و آخرت) برای رسیدن به او، نشانه‌ی این دیوانگی است.

به گیسوی پر پیچ و تاب او دل بستم و به نفیِ تمامِ غیر (کلمه‌ی لا) روی آوردم و در حالی که شادمان بودم به استقبالِ غم‌های این راه رفتم، چرا که این شیوه‌ی دیوانگانِ عشق است.

در میان هیاهوی عشق فریاد زدم و میانِ نفیِ ماسوی‌الله (لا) و اثباتِ حق (الا) سرگردان شدم؛ هر کجا که دلم خواست قدم گذاشتم و این همان دیوانگیِ عاشقان است.

از شدت عشق مست شدم و از عالمِ نیستی به هستیِ حقیقی رسیدم؛ در برابرِ عظمت و رفعتِ او خود را ناچیز و پست یافتم که این حالِ دیوانگانِ عشق است.

از عشقِ دوست مست شدم و دست از هر چه غیر اوست شستم تا حقیقتِ هر آنچه وجود دارد، بر من آشکار شود که این، رسمِ دیوانگانِ عاشق است.

آتشِ عشق را به افلاک زدم و خاکِ وجود را بر باد دادم و دلِ غمناک خود را از هر ناپاکی پاک کردم که این کارِ دیوانگانِ عاشق است.

سرگردانِ کویِ یار شدم و پریشانِ گیسوی او، و از زیباییِ همچون ماهِ او حیران ماندم که این حالِ دیوانگانِ عاشق است.

در راهِ عشق بی‌قرار شدم و زنجیرِ اسارتِ من، همان گیسویِ یار گشت؛ پس از من انتظارِ عقل و منطق نداشته باش که این وضعیتِ دیوانگانِ عاشق است.

پند و اندرزِ هیچ‌کس در من اثر نمی‌کند و نصیحت را همچون کاه می‌سوزانم؛ تنها دیدارِ رخسارِ یار برای من کافی است که این مرامِ دیوانگانِ عاشق است.

تمامِ پند و اندرزها را به آتش کشیدم و این افکارِ خام و خشک را سوزاندم تا دلِ خرسند و پخته‌ای برایم باقی بماند که این کارِ دیوانگانِ عاشق است.

از خویشتنِ خود بریدم و پندها را دور ریختم؛ این پیوندها را گسستم و کوه الوندِ نفسِ خود را درهم شکستم که این کارِ دیوانگانِ عاشق است.

از شهرت و نامِ نیک گریزان شدم و صلح را رها کرده و به جنگِ با نفس پرداختم؛ از عقل و منطقِ رایج به تنگ آمدم که این حالِ دیوانگانِ عاشق است.

نه ننگ را می‌شناسم و نه عار را؛ ای مردم، دست از سرِ منِ دلداده بردارید و لحظه‌ای مرا با خودم تنها بگذارید که این خلوتِ دیوانگانِ عاشق است.

آتش در جان و تن افکندم و خودِ کوچک (ما و من) را از وجودم بیرون راندم و این انجمن و جمعیتِ تعلقات را درهم شکستم که این کارِ دیوانگانِ عاشق است.

ای کسی که در بندِ عقلِ جزئی گرفتار هستی، در فیض و شعرِ من جست‌وجو مکن؛ از شور و غوغای من دوری کن که این حریمِ دیوانگانِ عاشق است.