دیوان اشعار - غزلیات

ای زیبارویِ محبوب، به سویِ من بیا و چشمانِ بیمار و رنجور مرا بنگر. لحظه‌ای به کلبه‌ی حقیرانه‌یِ من قدم بگذار و ناله‌هایِ دردناکِ مرا بشنو.

از شدتِ رنج، اشکِ خونین از چشمانم بر چهره‌یِ زردم جاری است. به سویِ من بیا و به تماشایِ سیمایِ دگرگون و حالِ آشفته‌یِ من بنشین.

تمامِ وجودم از غصه تبدیل به خون شد و از چشمانم بیرون ریخت. در خونِ دل غرق شده‌ام؛ نگاهی به جامه‌ها و سر و وضعِ خون‌آلودِ من بینداز.

عشق، خواب را از چشمانم ربود و آرامش را از دل و جانم گرفت. از شدتِ سوزِ عشق، در جگرم آبی (توان و حیات) باقی نمانده است؛ تباهیِ روزگارِ مرا ببین.

داغِ غمِ تو را با خود به گور می‌برم؛ پس لااقل بر سرِ مزارم بیا. شعله‌یِ این داغِ غم را بنگر و جانِ مرا که همچون شمعی در حالِ آب شدن و سوختن است، تماشا کن.

وقتی «فیض» از تو شکایت می‌کند که با دلِ او چه کرده‌ای، کارهایِ خودت را در آیینه بنگر تا ببینی که با دلِ من چه کرده‌ای و حقیقتِ حالِ پریشانِ مرا دریابی.

او (معشوق) هیچ وفایی ندارد و کاری جز جفا نمی‌کند و روی به سوی ما نمی‌آورد؛ این است لطف و مهربانیِ محبوبِ من! (اشاره به بی‌توجهی مطلق یار).