دیوان اشعار - غزلیات

در برابر کسانی که بیگانه با عالم عشق هستند ایستادگی می‌کنم و این عینِ دیوانگی است؛ پرده‌های خیال و وهمی که مانع دیدن حقیقت‌اند را پاره می‌کنم و این کار هم چیزی جز دیوانگی نیست.

دلم از اینکه پیوسته عاشق بودنم را از دیگران پنهان کنم به تنگ آمده است؛ بنابراین پرده‌های راز را می‌درم و عشق خود را آشکار می‌کنم که این کار نیز دیوانگی است.

هر سخن و نجوا که دلم در خلوتِ عشق با من می‌گوید، همگی را در جمعِ مردم فریاد می‌زنم و این رفتارِ من نشانۀ دیوانگی است.

جامِ باده (عشقِ ناب) را از خلوتِ میخانه به میانِ مردم می‌آورم و در وسطِ بازار و در دیدرسِ همگان آن را می‌نوشم که این عمل، سرشار از دیوانگی است.

وقتی که به مرتبۀ عاشقی رسیده‌ام و دیوانه شده‌ام، چگونه می‌توانم آرام بمانم؟ لباسِ خویشتن‌داری را یکباره می‌درم که این عمل، غایتِ دیوانگی است.

جانِ من تا کِی باید رنجِ دوری را تحمل کند و دلم در آتشِ هجران بسوزد؟ دیگر طاقت ندارم و با همین حالتِ جنون‌آمیز به سوی دلدار حرکت می‌کنم.

ای معشوق، تو سرشار از موهبت‌ها و زیبایی‌های بهشت‌گونه هستی، اما آن‌ها را از دیدگان پنهان می‌کنی؛ تو با این پنهان‌کاری، گویی در کارِ من سحری کرده‌ای و من اینگونه دیوانه‌وار به دنبال توام.