دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که آرزوی دیدار محبوبِ بی‌همتا را در سر داری، بدان که این راه بسیار دشوار است و تنها با ادعایِ دوستی و هوسِ دیدار، نمی‌توان به این مقصودِ والا دست یافت.

آن زیبایی و شکوهی که حتی صلابت کوه‌ها در برابر تجلی آن تاب نیاورد، چگونه ممکن است با چشمانِ ظاهری که همانند چشمِ موسی عمران (که کوه را متلاشی کرد) محدود است، دیده شود؟

تا زمانی که دلِ تو در بندِ دلبستگی‌های دنیوی گرفتار است، نخواهی توانست جلوه و زیباییِ آن محبوبِ بلندمرتبه و نازنین را مشاهده کنی.

باید نگاهِ محدود و عقلِ جزئیِ خود را از مسیرِ دیدگانِ دل کنار بزنی تا بتوانی با بهره‌مندی از نورِ هدایت، راهِ رسیدن به شناختِ حقیقت را بیابی.

مانند خفاش مباش که از نور گریزان است، بلکه باید بصیرتی دیگر و نگاهی تازه به دست آوری؛ چرا که دیدنِ نورِ جاودانه حق، برای چشمانِ عادت‌کرده به تاریکیِ دنیا، کارِ آسانی نیست.

زنگار و تیرگیِ دل را با اشکِ ندامت و زاری پاک کن و به بینشِ قلبی برس، زیرا جمالِ الهی به قدری والاست که با چشمانِ مادی و ظاهری دیده نمی‌شود.

تو جانِ خویش را می‌خواهی و برای آن تلاش می‌کنی، پس چرا این‌همه اندوهِ جسم و تن را می‌خوری؟ اگر واقعاً طالبِ دیدنِ حقیقتِ جان هستی، باید از تعلقاتِ جسمانی دست بشویی.

تا کی می‌خواهی با نافرمانی بر درگاهِ محبوب حاضر شوی؟ آیا از اینکه با وجودِ این‌همه بخشش و احسانِ خداوند، همچنان گناه می‌کنی، احساسِ شرم نمی‌کنی؟

ای فیض! اگر واقعاً قصدِ آن را داری که آیینه جانت روشن شود و حقیقت را در آن ببینی، بیش از این با حرف‌های برخاسته از نفسِ اماره، سخن‌پردازی مکن.