دیوان اشعار - غزلیات

نه آن‌قدر دیده‌ی بینا و تابِ دیدار دارم که به چهره‌اش بنگرم و نه آن‌قدر توانایی در پا و اراده که به سوی کوی او گام بردارم. در میانِ ناتوانیِ مطلق گرفتار شده‌ام.

نه آن‌قدر آرامش و سکون در دل دارم که بتوانم در برابر زیباییِ چهره‌اش تاب بیاورم و نه آن‌قدر صبر و شکیبایی که بتوانم بدونِ او زندگی را سپری کنم.

هیچ‌کس نیست که با او هم‌کلام شوم و دردهای دلم را بگویم و نه محرمی که بتوانم او را از رازهای پنهانم آگاه سازم.

نه آن‌قدر خلوص و نفسِ پاک دارم که دعایم در پیشگاهِ حق به اجابت برسد و نه آن‌قدر لیاقت و قرب که بتوانم بر خاکِ درگاهش بنشینم و سجده کنم.

نه آن‌قدر جرئت دارم که همچون گوی در میدانِ عشقِ او سر ببازم و نه آن‌قدر شجاعت که در برابرِ خنجرِ قهرِ او، جانم را سپر قرار دهم.

ظرفِ دلم کوچک‌تر از حجمِ عظیمِ غمِ اوست، و از طرفی، غمِ او نیز از آن‌گونه نیست که بتوانم به سادگی از دل بیرونش کنم.

سرگشته و حیرانم که به کجا پناه ببرم و دردِ جانکاهِ خود را نزدِ چه کسی بگویم. ای کاش می‌شد برای لحظه‌ای از قفسِ تن و «منیتِ» خویش سفر کنم و رهایی یابم.

ای دل، دست از تلاشِ بیهوده بردار و در برابرِ قضا و قدرِ الهی تسلیم باش. هرگز تصور مکن که می‌توانی با چاره‌جویی‌هایِ دیگر، تقدیرِ ازلی را تغییر دهی.

با دوست (خدا) یگانه و همراه باش تا تلخی‌های روزگار را بر خود شیرین کنی؛ چرا که عشقِ راستین این قدرت را دارد که زهرِ بلا را به شکرِ گوارا بدل کند.

به آنچه دوست (خداوند) انجام می‌دهد، راضی باش و با او همراهی کن؛ شاید با این روشِ تسلیم و بندگی بتوانی به مقصود و کمال دست یابی.

عشقِ الهی چنان در وجودِ «فیض» ریشه دوانده و جای گرفته است که اکنون می‌تواند در برابرِ تیرِ بلا و سختی‌هایِ عشق، جانِ خویش را سپر قرار دهد و با آغوش باز پذیرا باشد.