آی واژه - فیض کاشانی - دیوان اشعار

ذرهٔ درد بر آن مایهٔ درمان بردن به ز کوه حسناتست بمیزان بردن

ایستادن نفسی نزد مسیحا نفسی به ز صد ساله نمازست بپایان بردن

یک طوافی بسر کوی ولی اللهی به ز صد حج قبولست بدیوان بردن

تا توانی اگر از غم دگران برهانی به ز صد ناقه حمراء بقربان بردن

بردن غم ز دل خسته دلی در میزان به ز صوم رمضانست بشعبان بردن

یکجو از دوش مدین دینی اگر برداری به ز صد خرمن طاعات بدیان بردن

به ز آزادی صد بندهٔ فرمان بردار حاجت مومن محتاج باحسان بردن

دست افتاده بگیری ز زمین برخیزد به ز شبخیزی و شاباش ز یاران بردن

نفس خود را شکنی تا که اسیر تو شود به زاشکستن کفار و اسیران بردن

خواهی ار جان بسلامت ببری تن در ره خدمتش را ندهی تن نتوان جان بردن

سر تسلیم بنه هرچه بگوید بشنو از خداوند اشارت ز تو فرمان بردن

دل بدست آر ز صاحبدل و جان از جانبخش گل و تن را نتوان فیض بجانان بردن

دیوان اشعار - غزلیات