دیوان اشعار - غزلیات

ای دل، تا کی می‌خواهی پایه‌های زندگی خود را بر اساس باطل و امور بیهوده بنا کنی؟ لحظه‌ای به خودت بیا و در گذر عمر، اندکی به حقیقتِ وجود خویش بیندیش.

تو از سفر دور و درازی به دنیا آمده‌ای و بازگشت تو نیز سفری طولانی در پیش دارد؛ پس با تأمل در مبدأ وجود خود، فرجام کار خویش را دریاب و برای آن آماده شو.

حقیقت را تنها از راه دین و شریعت پیامبرِ برگزیده بجوی و از این سرگردانی در اموراتِ بیهوده دنیوی که تو را از مقصد اصلی دور می‌کند، دست بردار.

درد و رنج تو ناشی از خودِ توست و دارو و گنجینه‌ی کمال تو نیز در درونِ خودت نهفته است؛ تو همان گنج پنهانی هستی که به دنبالش می‌گردی و سرنوشت و حقیقتِ وجودت به دست خودت رقم می‌خورد.

در دل خود آتش عشق را شعله‌ور کن و هستیِ مجازی و نفسانی خود را در آن بسوزان؛ چنان در این عشق غرق شو که هم آتشِ فنا باشی و هم نوری که بر مزارِ نفسِ کشته‌شده‌ی خویش می‌تابد.

در مسیرِ رسیدن به حق، پیروز و استوار باش و از هر چیزی که غیر از حقیقت است، دوری کن. در راه عشق، بارِ سنگینِ «من» و خودخواهی را از دوش خود بیفکن.

جانم فدای کسی باد که جان خویش را در راه عشق نثار کرد؛ آن‌گونه که «فیض» در لحظه‌ی وصال با معشوق، وجود خود را همچون قربانی در پیشگاه او تقدیم کرد.