دیوان اشعار - غزلیات

زمانی که پرتو جمالِ الهی در وجودِ بندگانِ خاص خدا تجلی می‌یابد، عارف حقیقی از شدتِ شور و اشتیاق، همچون ذرّه‌ای در پرتو آفتاب، به رقص و پایکوبی در می‌آید.

پیامبر فرمود که نیازهای خود را نزدِ برگزیدگان و صالحان ببرید؛ پس از آن است که حیرت‌آور است چرا برخی، رو به سوی فرومایگان و ناکسان کرده و آنان را قبله‌گاهِ حاجاتِ خود ساخته‌اند.

این زاهدِ متعصب و خیره‌سر که دیگران را از نگریستن به زیبایی‌ها منع می‌کند، مگر چشمِ بینا ندارد؟ یا شاید هم به خاطرِ بیدادِ این فرومایگان، از سرِ تأسف آه می‌کشد و گریان است؟

این مدعیانِ دروغین با چنگال‌های وعظ و اندرز، روحِ آدمیان را مجروح می‌کنند. آن‌ها ظاهرِ آراسته به لباسِ مقدس (طیلسان) را سپرِ پوشاندنِ ریاکاری‌های خود کرده‌اند.

از خداوند پروا کن و فریبِ جلوه‌های دلربای دنیا را مخور. تفاوتِ مردانِ خدا با مدعیانِ دین، همچون تفاوتِ حقیقت با لاشه‌خواری است؛ این دنیا‌پرستان همچون کرکسانی هستند که بر سرِ مردار می‌جنگند.

از پیروانِ غولانِ بیابان‌گرد (گمراه‌کنندگان) پیروی مکن و به دنبالِ دیوانگان و فریب‌خوردگان مرو؛ هوس را رها کن و از نزدیک شدن به فرومایگان دوری گزین.

بسیار نادان است کسی که بارِ مشکلاتِ دیگران را بر دوش می‌کشد و افسوس بر حالِ کسی که بارِ مسئولیتِ خویش را بر دوشِ دیگران می‌نهد.

اگر تن به پذیرشِ مسئولیت و بارِ زندگی ندهی، به اجبار و با خاری تو را به پای چوبه دار می‌کشند؛ خداوند ثروتمندان را مسئولِ بارکشی برای نیازمندان قرار داده است.

ای فیض! زندگی‌ات را به بازی نگیر و همچون کسانی نباش که کناره‌گیر و بی‌تفاوت در حاشیه نشسته‌اند؛ بارِ مسئولیتِ خویش را بر دوش گیر و آن را به سرمنزلِ مقصود برسان.