دیوان اشعار - غزلیات

جسم من از خاک آفریده شده و دوباره به خاک بازخواهد گشت، اما جان و روح آدمی از این چرخه فراتر است و پس از مرگ نیز در شادمانی همیشگی باقی می‌ماند.

تنها نیروی عشق است که می‌تواند جان مرا از تیرگی‌ها و ناپاکی‌های این جهان خاکی بزداید. پس می‌خواهم خود را به دریای بی‌کران هستی بسپارم و همچون ماهی در این فضای معنوی شناور شوم.

من و معشوقِ ازلی در پیوند و اتصالی ناگسستنی هستیم؛ من به او چنگ می‌زنم و او نیز مرا رها نمی‌کند. این پیوند متقابل چنان است که گویی هیچ‌کدام توان گسستن از دیگری را نداریم.

من و این عشق پرخروش و سرکش، که سراسر ناآرامی است، چنان با هم گره خورده‌ایم که تا آخرین لحظه عمر و خروج جان از بدن، پای این پیمان عاشقانه ایستاده‌ام.

من نقش عاشق را بازی می‌کنم و این مرحله را پشت سر می‌گذارم تا به حقیقتِ نهایی برسم. در نهایت، نه منی باقی می‌ماند و نه عشقی که میان من و او فاصله اندازد؛ تنها معشوقِ یگانه است که وجود دارد.

در جلوه و زیبایی او چنان غرق می‌شوم که وجودم ناپدید می‌گردد، درست همان‌طور که ذره‌ای غبار در نور خورشید محو می‌شود و قطره‌ای کوچک در دل اقیانوس بی‌کران گم می‌شود.

ای فیض! تا زمانی که در زندانِ خود و نفسانیات گرفتار هستی، راه به جایی نخواهی برد. از این بند رها شو تا دل از غم‌ها نجات یابد و جانت به سوی حقیقتِ هستی پرواز کند.