دیوان اشعار - غزلیات

آرامش از وجودت به خاطر دلبستگی به این زیبارویانِ نقره‌فام و ظاهری از دست می‌رود؛ ای بنده خدا، وقتی از دستِ ساقیِ عالمِ جان، شرابِ معرفت بنوشی، روحت چنان اوج می‌گیرد که از قفسِ تن آزاد می‌شود.

اگر دلت به خاطر این زیبارویانِ بی‌وفای دنیوی آشفته است و دچار رنج می‌شوی، بدان که اگر محبوبِ حقیقی (خداوند) بر تو سخت‌گیری کند و تجلی‌اش را پنهان کند، جانت از شدتِ بی‌قراری در کالبد تن جای نخواهد گرفت.

تا زمانی که زیباییِ جان و معنویت را درک نکنی، از لذتِ حقیقی بی‌بهره‌ای؛ و وقتی آن زیباییِ مطلقِ الهی بر تو نمایان شود، چنان محو می‌شوی که دیگر از «من» و «ما» (هستیِ خودخواهانه) در تو اثری باقی نخواهد ماند.

ای کسی که از شرابِ انگوری (که لذتی زودگذر است) شادیِ صدچندان می‌کنی؛ اگر ذره‌ای از شرابِ معرفت و عشقِ الهی را بچشی، روحت چنان در شعف و وجد فرو می‌رود که در کالبد تنِ تو نمی‌گنجد.

اگر مدتی کوتاه تلخی‌های دنیا و دشواری‌های مسیرِ حق را تحمل کنی، به آن چشمه‌ی گوارای بهشتی (سلسبیل) خواهی رسید و روحت چنان تعالی می‌یابد که تک‌تک اجزای بدنت هم به لطافتِ جان می‌شوند.

وقتی اجزای بدنِ تو با حقیقتِ روح یکی شود و به مرتبه کمال برسد، جانِ تو چنان مستِ حق می‌شود که در عالمِ غرق شدن در محبوب، دیگر خبری از منیّت و دوگانگی نیست.

شرابِ مادی اگر در بدن جای گیرد، آن را سست می‌کند، اما شرابِ عشقِ الهی جان را چنان شیدا و عاشق می‌کند که حتی اگر جان به تن برگردد (پس از مرگ یا در خلسه)، دیگر همان حالِ گذشته را ندارد و تماماً الهی شده است.

از آلودگی‌های مادی و تن‌پروری پاک شو و با چابکی به سوی آسمانِ معنویت پرواز کن تا جانت از لذتِ حضورِ محبوب بهره‌مند شود و در نزدیکیِ او جایگاهی برای خود بیابد.

ای فیض (تخلص شاعر)، در همین دنیا جرعه‌ای از شرابِ عشقِ الهی را بنوش تا در عالمِ قبر و پس از مرگ نیز همچنان در حالتِ مستیِ الهی باشی و در آنجا نیز به عشق‌بازی با پروردگار بپردازی.

اگر دیدگانِ جانِ خود را با نورِ ولایتِ علی (ع) جلا و صیقل دهی، آنگاه به تو اجازه می‌دهند که در حضورِ حسین (ع) باشی و چهره‌ی زیبای حسن (ع) را مشاهده کنی.