دیوان اشعار - غزلیات

در مسیر دانش‌جویی همواره با اندیشه قدم بردار و تا زمانی که توانی داری حرکت کن، و اگر ناتوان شدی، از دیگران بخواه که تو را به حرکت وادارند تا در راه بمانی.

از تفکر و اندیشیدن دست نکش تا به مرحله «حیرت» برسی؛ مرحله‌ای که در آن انسان از عظمت حق متحیر می‌شود. پس از آن، دست نیاز خود را به سوی ذکر و یاد خداوند دراز کن.

زمانی که ذکر خداوند بر دل تو اثر کرد، چنان شیفته و واله شو که وجودت رنگِ آن محبوب را بگیرد؛ در این حالت تمام حواس و قوای ادراکی خود را به آن سو معطوف کن.

فکر و ذکر، تو را به مسیر عرفان و انس با خدا هدایت می‌کنند، اما باید بدانی که این راهِ کمال، رنج‌ها و آزمون‌های سختی را برای تهذیب جان و تنِ تو به همراه خواهد داشت.

وقتی به مقام محبت الهی رسیدی، کشش و جذبه‌ای از جانب دوست تو را فرا می‌گیرد تا از بندِ منیت و خودخواهی رها شوی.

پس از آن مرحله، دیگر نمی‌توان توصیف کرد که چه حالاتی بر تو می‌گذرد؛ چرا که در آن مرتبه، جان و تن تو در برابر عظمت حق محو می‌شود و از بندِ خودبینی و دوگانگی نجات می‌یابی.

هنگامی که در پناهِ حمایت و لطفِ دوست آرام گرفتی، او به تو دستور می‌دهد که دوباره به این دنیای پر از رنج و امتحان بازگردی.

خداوند تو را دوباره به این دنیای رنج و سختی می‌فرستد تا با حضور و راهنمایی تو، رهروانِ واقعی از فریب‌کاران و راهزنانِ مسیر حقیقت متمایز شوند.

لطف پیاپی خداوند بر سالک چنان است که لحظه‌ای او را به حال خود نمی‌گذارد؛ در این مسیر، اختیارِ مطلق در دستِ خدایی است که صاحبِ نعمت‌ها و بخشش‌های بی‌کران است.

تا کی می‌خواهی فقط با گفتنِ از دانش و حکمت، ادعای دانایی کنی؟ از حرف زدن دست بردار و گاهی نیز قدم در میدانِ تجربه و حالاتِ قلبی بگذار.