دیوان اشعار - غزلیات

از دنیای جسمانی و مادی دست بکشیم و به سوی عالمِ معنا و روح پرواز کنیم؛ حتی از آن‌جا هم فراتر برویم و به مرتبه‌ای برسیم که فراتر از عالمِ هستی است.

سفری را آغاز کنیم که مقصدش از تن به جان و از جان به سوی معشوق حقیقی است؛ مرزهای مکان و بُعد را درنوردیم و به عالمی برسیم که دیگر جای و مکان در آن معنایی ندارد.

در پشتِ پرده‌یِ ظاهرِ این دنیا، چنان شور و حالی به پا کنیم که کسی از آن باخبر نشود؛ و این مسیرِ معنوی را به دور از چشمِ مردمِ ناآگاه طی کنیم.

بدون آنکه کسی بفهمد یا درک کند، از این قفسِ تن پرواز می‌کنیم؛ تا همچون سیمرغ که به کوه قاف می‌رود، ما نیز به سویِ اوجِ حقیقتِ جانِ تو حرکت کنیم.

تا کی می‌خواهیم مثل چهارپایان در گل و لایِ دنیا دست‌وپای بزنیم؟ باید مانند حضرت عیسی (ع) از زمینِ آلوده به مادیات، به سوی آسمانِ معنویت پرواز کنیم.

تا کی می‌خواهیم عمر خود را به بطالت و غفلت سپری کنیم؟ بزرگان و اهلِ معرفت می‌گویند راه و روشِ دیگری برای زیستن وجود دارد؛ پس بیایید ما نیز همان‌گونه عمل کنیم.

ای فیض، تا کی می‌خواهی در آتشِ دوزخِ منیت و خودخواهی بسوزی؟ بیایید خود را از بندِ 'من' آزاد کنیم و به سوی بهشتِ وصالِ پروردگار پرواز کنیم.