دیوان اشعار - غزلیات

ای اشکِ آغشته به خون، جاری شو تا بتوانم بر بختِ سیاه و فرودستِ خود گریه کنم؛ آهی از دل برمی‌آورم که از ابرهای باران‌زای آزادی (که وسعتی عظیم دارند) نیز افزون‌تر باشد و می‌گریم.

اگر عقلِ عافیت‌طلب و مصلحت‌اندیش، مرا از گریستن بازدارد، از آیین و مسیر او سر باز می‌زنم و به حکم و فتوایِ «جنون»، سرشک می‌افشانم.

لحظاتی با خویش خلوت می‌کنم، با آه و ناله‌ها همنشین می‌شوم، جانم را در آتش می‌سوزانم و بر احوالِ درونی‌ام اشک می‌ریزم.

از این دنیایِ تنگ و پر از وحشت بسیار به تنگ آمده‌ام؛ می‌خواهم آسمان را بشکافم و در گستره‌ی آن (با حضورِ خداوندِ واسع و دانا)، با وسعتِ تمام گریه کنم.

از دستِ خودم در رنجم، چرا که سزاوار این سختی‌ها هستم. من خودم عاملِ بلایِ خویشم و به همین دلیل، بر وجودِ حقیر و نفسِ ناپاکِ خودم گریه می‌کنم.

خودم زندانی هستم و خودم هم زندان‌بان؛ از هیچ‌کس شکایت ندارم. به میلِ خود در این بند ماندم و از دستِ کردارِ خودم، خون گریه می‌کنم.

آن یارِ جانان، چهره‌اش را به من نشان نمی‌دهد، زیرا برای دیدنِ او، چشمِ باطنیِ پاک نیاز است. من آیه «تراهم ینظرون» (آن‌ها را می‌بینی که به تو نگاه می‌کنند) را می‌خوانم ولی چون کوران، مصداقِ «لا یبصرون» (نمی‌بینند) هستم و بر این ندیدن گریه می‌کنم.

کسی حالِ مرا نمی‌پرسد و اگر هم بپرسند، به جایِ همدردی، به من می‌خندند. گاهی از سرِ عجز (مانند لال‌ها که نمی‌توانند سخن بگویند - لاینطقون) ناله می‌کنم و گاهی از دردِ سخن گفتن و شنیده نشدن (ینطقون)، گریه می‌کنم.

از بس که خونِ جگر از چشمانِ گریانم جاری می‌شود، صدها چشمِ دیگر می‌خواهم تا بتوانم با آن‌ها بر زخم‌هایِ عمیقِ درونی‌ام گریه کنم.

برای من بهتر است که از حالِ خود غافل باشم، زیرا وقتی به باطن و احوالِ خود نگاه می‌کنم، چاره‌ای جز خون گریستن ندارم.

قلم هم از سوز و گدازِ این سخنان، به گریه می‌افتد و زبانِ لوحِ محفوظ نیز می‌گوید که من بر «ما یسطرون» (آنچه می‌نویسند و تقدیر می‌شود) گریه می‌کنم.