دیوان اشعار - غزلیات

از آن لحظه که آتشِ عشقِ چهره‌ات در جان و دل من شعله‌ور شد، دریافتم که هرآنچه پیش از این به عنوان خوشبختی و شادیِ ظاهری داشتم، پوچ بوده و همه را در این آتشِ عشق سوزاندم.

اکنون رو به سوی غمِ تو کرده‌ام و با عیش و خوشیِ دنیوی، بیگانه شده‌ام؛ چرا که در عمق این غم، شادیِ حقیقی را یافتم و آن خوشی‌های سطحی را در برابر این شادیِ عمیق، به هیچ فروختم.

وقتی کام و خواسته‌ی من در گروِ غمِ توست، دیگر نیازی به بهشت و درخت طوبی ندارم؛ من پیش از این در آتشِ عشقِ تو سوخته‌ام، بنابراین دیگر از آتشِ دوزخ هراسی ندارم.

از آنجا که عاشقانِ دلسوخته و درویش‌مسلکِ تو، قلب‌های پاک و بی‌غل‌وغشی داشتند، ما نیز به امید رسیدن به آن پاکی و زلالی، از پارچه‌های غمِ تو برای خود خرقه (لباس درویشی) دوختیم.

به محض اینکه پا در راه عشقِ تو گذاشتم، درس و کتاب‌های علمی را کنار گذاشتم؛ چرا که از استادِ عشق، نکته‌ای آموختم که همچون آتشی، غیر از تو را در وجودم می‌سوزاند و نابود می‌کند.

اگرچه در بازارِ عشق، دین و دنیای خود را از دست دادم و بازنده شدم، اما در عوض، از متاعِ درد و غم، ثروت‌های عظیمی برای روحم اندوختم.

ای «فیض»! تا زمانی که با خوشی‌های دنیوی انس داشتی، قلبت مرده و افسرده بود؛ اکنون ای غم، روانت شاد باد که به واسطه حضور تو، دلم زنده و روشن شد.