دیوان اشعار - غزلیات

ما که اصالتاً از فراسوی آسمان‌ها و عالم بالا آمده بودیم، اکنون در این دریای دنیا و خشکیِ تن گرفتار شده‌ایم؛ درست مانند مرواریدی که در ژرفای این دریای سبز (آسمانِ محیط بر زمین) به قعر افتاده باشد.

آسمان، جامه نیلی (عزا) بر تن کرده و بر حال و روزِ ما گریسته است تا ما نیز همچون اشکی که از چشم می‌افتد و از نظرها محو می‌شود، از جایگاهِ والای خود دور افتاده‌ایم.

هرچند تمام اسرارِ هستی در عمقِ وجودِ ما نهفته است، اما افسوس که ما در این دنیای بی‌کران، از حقیقتِ وجودیِ خویش کاملاً غافل و بی‌خبریم.

اگر جهانیان از درختِ عمرِ ما بهره می‌برند و از ثمراتِ آن استفاده می‌کنند، اما ما در باغِ دنیا برای خودِ خویش، هیچ بهره و توشه‌ای از تقوا و کمال جمع نکرده‌ایم.

بیایید به جای عیب‌جویی، خطاهای یکدیگر را مانند پوششِ دلق و کلاهِ درویشی بپوشانیم؛ تا کی می‌خواهیم مثل درندگان، پوستِ هم را بدرّیم و غیبتِ یکدیگر را بکنیم؟

اگر اکنون در مسیرِ بندگیِ خدا ناتوان و بی‌سروپاییم، اما ایمان داریم که با همتِ والا، چنان پیش خواهیم رفت که گویی بر بامِ آسمان‌ها گام نهاده و پیشروِ کاروانِ سالکان خواهیم شد.

بیایید از صحرای دوری و جدایی، به شهرِ قربِ الهی بازگردیم؛ ای دوستان، چه دلیلی دارد که این‌چنین از یکدیگر فاصله گرفته‌ایم؟

ای راهنما و دستگیر، به یاری‌مان بشتاب؛ چرا که ما در این سفرِ معنوی، بدون هیچ زاد و توشه‌ای و مرکبی برای طیِ طریق، تنها مانده‌ایم.

پروردگارا، فیض را یاری کن تا به جایگاهِ رفیعِ «علیین» (بالاترین مقامِ بهشتی) برسد؛ چرا که مدت‌هاست در پستیِ «سجّین» (جایگاهِ دوزخیان و غافلان) بدون هیچ اشتیاق و حرکتی گرفتار مانده‌ایم.