دیوان اشعار - غزلیات

من هم از عشقِ محبوب راضی و خشنودم و هم از زیباییِ او؛ چرا که پیوسته به واسطه این شرابِ عشق (حضورِ یار) مست هستم و به آن ساقیِ جان‌بخش نیز دلبسته‌ام.

هنگامی که محبوب جلوه‌گری می‌کند، من اختیار و هوشیاری‌ام را از دست می‌دهم؛ هم از خود (به سببِ ظرفیتِ عاشق شدن) سپاسگزارم و هم از لطف و عنایتِ معشوق که این حال را نصیبم کرد.

هر کس که آن تجلیِ بی‌نظیر را دید، از بندِ خودخواهی و وجودِ مادی‌اش رها شد؛ در نتیجه، تمامِ کارهای دنیوی و قدرتِ اختیار از دستش خارج گشت و دیگر نمی‌تواند به شیوه معمولِ عاقلان رفتار کند.

او تنها با یک جلوه‌گری، ساکنانِ هر دو عالم را مست و مدهوش کرد؛ به طوری که آسمان و زمین از این حضورِ پرشور، سرگشته و بی‌قرار شدند.

آن یگانه تجلی، صدها هزار حسرت بر دل‌ها بر جای گذاشت؛ من و هزاران نفر مثل من، آماده‌ایم تا جانمان را فدای همان یک لحظه جلوه‌گری کنیم.

شعله‌ور شدنِ دل‌های عاشق و همچنین زخم‌ها و داغ‌های کهنه‌ای که بر چهره روزگار می‌بینیم، همگی از آثار و نشانه‌های همان جلوه جمالِ یار است.

تموجِ باد در هوا و استواریِ کوه‌ها، و همچنین خروشِ امواجِ دریاها، همگی بازتابی از همان نیروی تجلیِ معشوق در کالبدِ جهان است.

تازگی و سرسبزیِ چمن‌زارها و همچنین دگرگونی و شورِ نهفته در فصل‌های پاییز و بهار، همه از اثراتِ آن جلوه‌گریِ جاودانه هستند.

ناله‌های سوزناکِ پرنده (بلبل) و لطافتِ گل و حتی سختی و قهرِ خار، همگی جلوه‌های مختلفی از یک حقیقتِ واحد (همان جمالِ محبوب) هستند.

به واسطه آن جلوه‌گری بود که «فیض» (تخلص شاعر) در این دنیا به مقصودِ خود رسید؛ در فضایی که عیش و شادی در آن پایدار و جاودانه است.