دیوان اشعار - غزلیات

اگر وضعیت کنونی من مانند خار ناچیز است، ای کاش به مقام استادی و بزرگی برسم؛ وقتی توانگری و عزت در دسترسی است، چرا باید در فقر و حقارتِ روحی باقی بمانم؟

با همتی بلند در کارگاهِ عشق به استادی خواهم رسید. من شاگردی و تلمذ کردن را برمی‌گزینم تا در نهایت به فیضِ همنشینی و یادگیری از پیرِ راه (مرشد) نائل شوم.

از آنجایی که عزت و سرافرازی حقیقی تنها در قلمرو عشق است، روی به سوی عشق می‌آورم. انسان می‌تواند در این جهان عزیز و بزرگ باشد، پس چرا باید تن به حقارت و پستی بسپارد؟

از بندها و محدودیت‌های عقلِ حسابگر رهایی می‌یابم و دلم را به عشقِ حقیقت پیوند می‌زنم؛ چرا باید همچنان در حصارِ تکالیف و قواعدِ خشکِ عقلی اسیر بمانم؟

اگر همچنان به عقلِ ظاهربین تکیه کنم، در بندِ آن گرفتار خواهم بود؛ عقل مرا به خاطر گناهانم مؤاخذه می‌کند و در کشمکش‌های پایان‌ناپذیرِ خود اسیر می‌سازد.

وقتی به جنونِ عشق دست یابم، به استادیِ کامل می‌رسم و چنان شأن و منزلتی می‌یابم که بر خود مسلط شده و بر دیگر امیرانِ دنیوی برتری و سروری پیدا می‌کنم.

از قلمروِ عقل و منطق دور می‌شوم و به سرزمینِ بی‌کرانِ جنون گام می‌نهم تا بشارت‌دهنده و هشداردهنده‌ای برای اهلِ حال و عاشقان باشم.

اگر قرار است اسیر باشم، اسیری در بندِ عشق بهتر است؛ چرا که با اسیر شدن در عشق، به چنان مقام معنوی دست می‌یابم که خود بر آن عشق مسلط و حاکم می‌شوم.

ای فیض، هر آنچه که از گنجینه‌های معرفت به دست آورده‌ام، همه از برکتِ همین تسلیم و اسیری بوده است؛ مرید و شاگرد بودن بسیار بهتر از آن است که با ادعایِ شیخی و پیری، خود را به گمراهی بیفکنم.