دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق زیباروی، من در وضعیتی هستم که هم از کوی تو می‌روم و هم نمی‌روم؛ در حالِ ترکِ این دیار هستم اما دلم جای دیگری است، گویی همزمان در حالِ رفتن و ماندنم.

یار با غمزه و ناز، نیشِ زهرآگینِ عشقش را بر جگرِ من زد و مرا از نزدِ خود راند. اکنون من با دلی مجروح، از بزمِ یار خارج می‌شوم اما در واقع همچنان در هوای او باقی مانده‌ام.

معشوق، جان و دلم را به شکار گرفت و مرا از این دیار دور کرد. اکنون من که بی دل و جان شده‌ام، در حالی که جسمم از این دیار بیرون می‌رود، روحم در آنجا ماندگار است.

اگر تو قدمی به سمتِ من برداری، من تو را با تمام وجود به سوی خود می‌کشم. من اختیارِ خود را از دست داده‌ام و در میانِ رفتن و ماندن سرگردانم.

یار با بی‌رحمی، دلم را مجروح کرد و با زلفِ خود پای دلم را به بند کشید؛ حالا منِ خسته و دل‌افگار، در حالی که دربندِ او هستم، می‌روم و نمی‌روم.

او از سرِ حیا و شرم به من نگاه می‌کند و گاهی هم نگاه نمی‌کند. من از این رفتارهای مبهمِ او، سرگشته و درمانده شده‌ام و نمی‌دانم باید بروم یا بمانم.

گاهی هنگامِ دیدار، چنان بیقرارم که جان و دل را تقدیم می‌کنم و گاهی دریغ می‌ورزم. گاهی نیز همچون فیض و نوری الهی از خویشتن می‌گذرم و در این رفتن و ماندن شناورم.