دیوان اشعار - غزلیات

من کسی هستم که ادعا می‌کند با دل و احوالِ قلبی سر و کار دارد اما در حقیقت خودِ دل را ندارد؛ من همانم که دل را وسیله‌ی سفرِ عرفانی قرار داده‌ام، اما پایِ این دل در گِلِ تعلقاتِ دنیوی گیر کرده و قادر به حرکت نیستم.

من همان کسی هستم که هرچه در زندگی به دست آوردم، در راهِ عشق نثار کردم و آن را به یغما دادم؛ و اکنون نتیجه‌ای جز بی حاصلی و تهیدستی برایم باقی نمانده است.

تو آن حقیقتی هستی که تصویرش در آینه‌ی دو عالم نمایان است؛ و من کسی هستم که پذیرایِ نقش و تصویرِ این عالمِ خاکی و دنیوی شده‌ام.

من همان کسی هستم که در پیروی از هوایِ نفس بسیار زرنگ و چابک است، اما در مسیرِ حقیقت و راهِ خدا، سست، افسرده و تنبل است.

من آن فردی هستم که حتی یک لحظه هم در راهِ حق گام برنداشته است و تمامِ عمرِ خود را صرفِ کارهای بیهوده و باطل کرده است.

من آن کسی هستم که روزگاری در آسمان‌ها هم‌نشینِ فرشتگان بود، اما اکنون سرنگون شده و در چاهِ بابل (استعاره از سقوط به اسارتِ زمین) افتاده است.

در این جهان، تو آن مقصود و غایتِ اصلیِ فیضِ الهی هستی، و من همانم که جان و دلم تماماً به خیالِ تو بسته شده و در بندِ یادِ تو گرفتار است.