دیوان اشعار - غزلیات

برکتِ زیبایی تو، وسیله‌ای برای رسیدن به خواسته‌هایم شده است؛ چرا که هرگاه به یاد تو می‌افتم، ناخودآگاه یادِ خداوند در دلم زنده می‌شود.

وقتی تو بر دلِ من جلوه‌گری می‌کنی، ارزشِ این دیدار آن‌قدر والاست که تنها جان دادن در راهِ تو کافی نیست و من به دنبال چیزی فراتر (وصال یا مقصودِ عالی‌تر) هستم.

جمالِ تو در حالتِ حضور و حتی در خیال، جهت‌نما و قبله‌گاهِ جانِ من است؛ و هنگامی که غمی به دلِ تو راه می‌یابد، من تمامِ تلاشم را می‌کنم تا تو را شاد کنم.

هرگاه کارِ دنیا بر دل و جانم سخت و تنگ می‌شود، چهره‌ی خندانِ تو را در ذهن مرور می‌کنم تا به گشایش و آرامش برسم.

تو همدم و یاورِ من و سامان‌دهنده‌یِ کارهای منی. کارِ مرا به خودم واگذار نکن، چرا که اگر خودم بخواهم آن را انجام دهم، جز خرابی و فساد چیزی عایدم نمی‌شود.

وقتی نسیمِ صبا می‌وزد، فرستادنِ نامه به تو چه فایده‌ای دارد؟ من جانم را همراهِ این نسیم به سویِ تو روانه می‌کنم تا ملازم و همراهِ آن باشد.

چگونه می‌توانم در توصیفِ ویژگی‌های تو شعر بگویم؟ حقیقت این است که وقتی تو را یاد می‌کنم، فیض و الهام از سویِ خودِ تو به سراغم می‌آید و کلام جاری می‌شود.