دیوان اشعار - غزلیات

اگر دل و جانت را به عشق من بسپاری، من نیز دلداده و دلسوز تو خواهم بود؛ و اگر وجودت را تسلیمِ فرمان من کنی، من هم پشتیبان و یاری‌رسانِ جان تو خواهم شد.

اگر آرزوی مستیِ عرفانی داری، من تو را با شرابِ عشقِ خود سرمست می‌کنم و اگر از رنج‌های دنیا آزرده‌خاطر و خماری، با یک نگاهِ محبت‌آمیز (غمزه)، دردِ تو را درمان می‌کنم.

اگر به دنبال هم‌نشین هستی، با من که یار و همدمِ تو هستم مجالست کن؛ و اگر دلت هوای گفتگو دارد، من مشتاقانه با تو هم‌کلام می‌شوم.

زمانی که به سوی من روی بیاوری، بصیرتِ قلبی تو روشن می‌شود و تمامِ رنج‌ها و مشکلاتِ زندگی‌ات (خارها) به سرچشمه‌ای از زیبایی و آرامش (گلشن) بدل خواهد شد.

اگر لحظه‌ای بیدار و هشیار شوی، من ساقیِ تو می‌شوم و شرابِ معرفت به تو می‌نوشانم؛ و اگر از غمِ دوری بیمار شدی، خود به پرستاری و تیمارِ تو برمی‌خیزم.

من دردِ تو را درمان می‌کنم، کارهای درهم‌ریخته‌ات را سامان می‌دهم و عیوب و خطاهای تو را می‌پوشانم، چرا که من صفتِ ستاری (پوشانندگی) دارم.

من به سپاهِ روحی و توانِ درونی تو قدرت می‌بخشم و تو را نصرت می‌دهم؛ و در برابر دشمنانِ جان و معنویتِ تو، خودم وارد میدان مبارزه می‌شوم.

از آنجا که من یارِ غمخوار تو هستم، لحظه‌ای دست از دامانِ لطفِ من برندار تا من نیز همواره به یاری، لطف و غمخواریِ تو ادامه دهم.

این کلام، پاسخ و فیضی است برخاسته از آن غزلِ مولانا که می‌گوید: 'جهان کاری ندارد، تا کی به بیهودگیِ گل‌کاری و کارهای دنیوی مشغول باشم؟' (اشاره به بی‌اعتباری دلبستگی‌های دنیوی).