دیوان اشعار - غزلیات

ساقی، شرابی از عشق الهی به من بده تا با آن به طهارتِ روحانی برسم؛ چرا که می‌خواهم ابتدا با مستیِ از عشقِ خداوند به مقامِ نیستی برسم و سپس با حالتی آکنده از حضورِ او، به نماز بایستم.

وقتی کوزه‌گران در نهایتِ عمر، کاسه‌ی سرِ مرا به سبو تبدیل می‌کنند (کنایه از مرگ و فنا)، می‌خواهم که آن کوزه لبریز از شرابِ عشقِ حق باشد تا در آن قالبِ جدید نیز ظرفِ عشقِ او باشم.

اگر در هنگامِ نماز، رایحه‌ای از آن شرابِ عشق به مشامم برسد، چنان مست می‌شوم که گویی عطرِ بهشت را استشمام می‌کنم و رو به قبله‌ی حقیقی می‌آورم.

بهشتِ واقعی چیست؟ بهشت همان تجلیِ خداوند است که بوی خوشش از آن برمی‌خیزد. وقتی از یادِ او مست شوم، تمامیِ رفتارهایم به سببِ آن مستی، به نیکی و درستی گرایش می‌یابد.

اگر دستم به جامِ شراب نرسید و ظرفِ معمول شکست، از همان زخمِ دل و دردِ فراق، شرابِ عشق را به جان می‌نوشم و گلویم را با آن تر می‌کنم.

عشق، جانِ من است؛ اگر این جان (شراب) به من نرسد، دیگر زندگی برایم معنا ندارد. چنان غرقِ در دریایِ حقیقت (خمِ شراب) می‌شوم که میانِ تنِ من و روانم دیگر جدایی باقی نماند.

وقتی سَر از یادِ دوست خالی باشد، مانند کُدویی (کوزه‌ای) خشک و بی‌ارزش است. من برای اینکه این سرِ پوچ را پر کنم، تنها راهش این است که آن را با شرابِ معرفت و عشق پُر کنم.

اگر قرار نباشد شرابِ عشقِ او را بنوشم، پس برای چه باید زنده بمانم؟ و اگر قرار نیست از او سخن بگویم، دیگر گفت‌وگو در این جهان چه فایده‌ای دارد؟

من همچون کبوترِ مستی هستم که در دستِ قدرتِ او اسیرم و از همین اسارت، چنان نشاطی دارم که بی‌اختیار و با لذتِ تمام نغمه‌سرایی می‌کنم.

در ازل (پیش از خلقتِ جهان) پیمانی با خدا بستم و جامی از عشق گرفتم. اکنون باز هم آن عشقِ دیرینه را تازه می‌کنم تا دوباره در همان مستیِ نخستین قرار بگیرم.

اگر پزشکِ دل‌هایِ عاشق (خداوند) با نگاهی از سرِ لطف به سویم بیاید، تمامیِ دردهایِ کهنه‌ای که هزار سال بر جانم مانده، در یک لحظه التیام می‌یابد.

دیگر با گمراهان همراه نمی‌شوم و از دایره‌ی آنان پا پس می‌کشم. پشت به دشمنانِ حقیقت می‌کنم و تمامِ وجودم را به سویِ دوست می‌چرخانم.

چقدر به دنبالِ این و آن بدوم و بازیچه‌یِ دستِ مردمانِ دنیادار باشم؟ باید این بساط را جمع کنم و مستقیم به سویِ محبوبِ حقیقی بروم و با او روبه‌رو شوم.

با وجودِ اینکه مرا از درگاهش راند و سینه‌ام را زخمی کرد، اما از قهرِ او ناامید نمی‌شوم و باز هم به امیدِ لطف و فیضِ او، به سویش بازمی‌گردم.