دیوان اشعار - غزلیات

همواره به دلیل غم و اندوهی که از جانب یارم بر من می‌رسد، خسته و درمانده‌ام؛ نمی‌دانم با این عشقِ آن یارِ زیبا که مرا زخمی و مجروحِ خود کرده است، چه کنم.

از شدت حسرتِ رسیدن به اندامِ ظریف و کمرِ باریکِ او، به اندازه یک مو ضعیف و لاغر شده‌ام، با این حال حتی کوچک‌ترین نشانه‌ای از او در دست ندارم؛ نمی‌دانم چه کنم.

دلم را تنها به او بسته‌ام و از همه کس و همه چیز بریده‌ام، اما اکنون که از مجلس و محفلِ دیدارِ او دور مانده‌ام، نمی‌دانم چه کار کنم.

از آنجا که به یک عاشقِ فقیر و بی‌چیز مثل من اجازه رسیدن به کوی دوست را نمی‌دهند و من نیز تواناییِ تحمل دوریِ او را ندارم، در این میان چه باید کرد؟

از آنجایی که دلم در فراقِ او کم‌کم از بین رفته و گداخته شده است، اگر این خونِ دل را از چشمانم جاری نکنم و اشک نبارم، پس چه کنم؟

صبر و آرامش از دستم رفته است و دیگر شکیبایی ندارم؛ از سویی دیگر راهی برای رسیدن به محله و سرای دوست نمی‌دانم؛ با این سرگشتگی چه کنم؟

وقتی چهره‌ی همچون خورشیدِ تو را نمی‌بینم، روزِ روشن برایم مانند شب تاریک است و بدون تو همیشه در این تاریکی گرفتار هستم؛ نمی‌دانم با این وضعیت چه کنم.

حتی اگر فرض کنیم که او نقاب از چهره بردارد و جمالش را نشان دهد، من توانِ تحملِ آن همه زیبایی و شکوه را ندارم؛ نمی‌دانم چه کنم.

به من گفتی که برای عاشق، صبر و شکیبایی تنها چاره‌ی کار است، اما من حتی برای خودِ صبر کردن هم دیگر صبر و طاقتی ندارم؛ با این بی‌تابی چه کنم؟