دیوان اشعار - غزلیات

اگر دلبرم خواهانِ وصل باشد، ریشه‌ی دوری و جدایی را از بین می‌برم؛ و اگر امر به دوری کند، هرگز جرئت نمی‌کنم که از فرمانش سرپیچی کنم.

من هر چه جانان بگوید را بی چون و چرا انجام می‌دهم؛ اگر دلم چیزی جز خواسته او بخواهد، آن خواسته دل را در هم می‌شکنم و نابود می‌کنم.

به یاری خداوند بر نفسِ سرکش خود پیروز شدم؛ هم شوقِ نفسانی را در خود می‌کشم و هم پایگاهِ شیطان را در وجودم ویران می‌کنم.

از آنجا که از آبِ حیاتِ حق بهره‌مند شده‌ام و به زندگیِ جاوید رسیده‌ام، چنگال و دندانِ این مرگِ مردم‌خوار و هولناک را در هم می‌شکنم.

تنِ من در ظاهر جاویدان می‌نماید، اما من برای جانِ خود هم ارزشی قائل نیستم؛ جان و سر و تن، هر سه را در راهِ رسیدن به جانان فدا می‌کنم.

در لابلای واژه‌ها حقیقت را بیان می‌کنم و آنچه در دیدگان پنهان است آشکار می‌سازم، تا ظاهربینان را که فقط به صورت توجه دارند، از گمراهی‌شان خارج کنم.

زاهدان را به مقامِ عرفان می‌رسانم و عبادت‌کنندگان را به حقیقتِ کارشان آگاه می‌کنم؛ تا آن‌ها را از این فضای سطحی بیرون بکشم و توبه‌های خشک و خالی‌شان را بشکنم تا به حقیقتی بالاتر برسند.

این دنیا برای رندانِ حقیقت‌جو مانندِ زندان است و مردم در آن دهان به یاوه گشوده‌اند؛ آن دلاورِ قلعه‌گشای خیبر (حضرت علی) کجاست تا این زندان و قفل‌های دنیا را در هم بشکند؟

با شمشیرِ مهر و محبتِ مرتضی (علی)، گردنِ باطل (ابوبکر) را می‌زنم و سرِ عمر را می‌برم و پایگاهِ عثمان را در هم می‌شکنم.

من از آبِ معرفتِ خود، گردون را می‌چرخانم، پس چرا باید نانِ این آسمانِ فریبنده را بخورم؟ وقتی جویبارِ فیضِ من به دریا تبدیل می‌شود، آسمان و گردشِ آن را در هم می‌شکنم.

اگر خورشید گردِ من نگردد، داغِ خورشیدگرفتگی (کسوف) بر پیشانی‌اش می‌زنم؛ اگر کرم نکند و به حریمِ من نیاید، گوشه‌هایش را همچون تکه‌ای نان خُرد می‌کنم.

اگر بهرام (مریخ) بخواهد تیری به سوی من بیندازد، زهرِ وجودش را می‌گیرم؛ تاجِ برجیس (مشتری) را به زمین می‌اندازم و تختِ کیوان (زحل) را در هم می‌شکنم.

اگر خاک بخواهد بر من سنگینی کند، آن را مانند غباری بر باد می‌دهم؛ ریشه‌ی عناصر چهارگانه را از جا می‌کنم و ارکانِ طبیعت را در هم می‌شکنم.

ای فیض، تا کی می‌خواهی شور و شر به پا کنی؟ این رفتار برای خودت بدتر است؛ تا کی می‌خواهی بیهوده بگویی که این را می‌شکنم و آن را می‌شکنم؟