دیوان اشعار - غزلیات

من هیچ‌گونه رسم و آیینی برای دوری و جدایی از معشوق نمی‌شناسم؛ چرا که به یگانگیِ کامل رسیده‌ام و دیگر تفاوتی میان خود و معشوق نمی‌بینم و این دوگانگی برایم بی معناست.

هر آنچه معشوقِ ماهرو با من انجام دهد، چه به لطف باشد و چه به قهر، بر جانِ من شیرین و گوارا می‌نشیند؛ بنابراین در ساحتِ عشق، دیگر مفهوم وفا یا بی‌وفایی را درک نمی‌کنم و برایم تفاوتی ندارد.

برای من همین که گدایِ درگاهِ زیباییِ معشوقان باشم، بزرگترین نعمت است؛ چنان غرق در این گدایی هستم که دیگر هیچ ثروت و قدرتِ پادشاهانه‌ای را نمی‌شناسم و به آن توجهی ندارم.

جز نورِ محبتِ زیبارویان که بر قلب و روحم می‌تابد، هیچ راه دیگری برای یافتنِ حقیقت و روشناییِ باطنی نمی‌شناسم و تنها همین عشق را چراغِ راهِ خود می‌دانم.

اگر جسورانه و بی‌پروا از گلزارِ رویِ زیبارویان گلی بچینم و عاشقی کنم، دیگر به آداب و رسومِ زهد و پارساییِ متداول پایبند نیستم و آن‌ها را نمی‌شناسم.

من به اندک بهره‌یِ شخصیِ خود قناعت نمی‌کنم، بلکه تمام هستیِ خود را نثارِ خرمنِ وجودِ معشوق می‌کنم؛ از این رو، آن شیوه یِ گدایی که در آن فرد تنها به دنبالِ نفعِ ناچیزِ خویش است، در آیینِ من جایگاهی ندارد.

من همواره و تا ابد با چهره‌های زیبا عشق‌ورزی می‌کنم و چنان شیفته‌وار به آن‌ها دلبسته‌ام که هیچ‌گاه به دنبالِ رهایی و آزاد شدن از قیدِ عشقِ آنان نیستم.