دیوان اشعار - غزلیات

از معاشرت و همنشینی با دوستانِ ظاهری دوری گزیده‌ام، چرا که کششِ دوستیِ حقیقی و معنوی، گریبانِ جانِ مرا گرفته و مرا به سوی خود می‌کشد و مجالِ همنشینی با دیگران را از من سلب کرده است.

چرا که دلِ من اکنون به خلوتگاهی برای یادِ معشوق تبدیل شده و آرامشِ خود را در او می‌یابد؛ بنابراین من، همچون نگهبانی که از حریمِ دل پاسداری می‌کند، تنها در انتظارِ دیدارِ او هستم.

رنج و سختی‌هایی که از جانبِ معشوقِ حقیقی به من می‌رسد، در نظرم بسیار شیرین‌تر و گواراتر از آسایش و راحتی‌ای است که دیگران (کسانی که او نیستند) به من پیشکش می‌کنند.

آن دوران که همنشینی با دوستان، شادی و نشاط می‌آفرید، سپری شده است؛ اکنون مجلسِ انسِ من به «بیت‌الاحزان» یا خانه اندوه و غم مبدل گشته است.

آن شور و حالی که هنگامِ شعر خواندن داشتم، کجا رفت؟ آن همه شادیِ رفیقان چه شد و آن رفیقانِ همدل اکنون کجا هستند؟

چه شد آن زمان که ناله‌ها و فریادهایِ من به آسمان می‌رسید؟ اکنون آن‌قدر بغض و اندوه در سینه دارم که فریادهایم در گلویم گره خورده و نمی‌توانم ابرازشان کنم.

کجاست آن یارِ موافق و آن دوستِ روحانی و معنوی که با لطف و مهربانی‌اش، خاطرِ پریشان و آشفته مرا جمع و آرام کند؟

یارِ من یگانه است و جز او هیچ‌کسِ دیگری نیست، اما با این حال، در جستجویِ او و راهِ رسیدن به او، راه چاره‌ای نمی‌دانم و سرگردانم.

در حالتِ بیداری به هیچ راهِ چاره‌ای برای رسیدن به او دست نیافتم؛ شاید در خواب بتوانم راهِ درمانِ دردم را بیابم.

یاد و خیالِ دوست چنان راهِ خوابِ مرا می‌بندد و آن‌چنان بر وجودم چیره می‌شود که گویی خوابیدن برایم ممکن نیست و به مرزِ مرگ نزدیک شده‌ام.

از سویِ مرگ، لحظه به لحظه پیامِ خوشی به من می‌رسد؛ ای مرگ، بیا که من آماده‌ام جانم را در راهِ رسیدن به او فدا کنم.

ای فِیض، اگر کسی (حتی خیالی) بخواهد با تو همنشینی کند، به او بگو که من از همنشینی با کسانی که نامحرمِ اسرارِ عشق هستند، بیزار و گریزانم.