دیوان اشعار - غزلیات

محبوب مرا در بند گیسوان خود گرفتار کرده است و من از این اسارت خشنودم؛ من به دردی که برای آن درمانی نیست، اما برخاسته از عشقِ دوست است، راضی و خوشحالم.

چون در میان گُل‌های باغِ دنیا، وفاداریِ پایداری ندیدم، خارِ دلبستگی به دنیا را یکی‌یکی از دل برکندم و از این بابت که دلم از تعلقات رها شده، خوشحالم.

به دنیا چشم دوختم اما هیچ‌جا جای آسایش ندیدم، به همین دلیل ترجیح دادم دوباره در خاک (فروتنی و بی‌نشانی) جای گیرم و از هیاهوی بیرون بگریزم؛ این انزوا مرا خوشحال می‌کند.

در این جهان چیزی جز عشق به محبوب ندیدم، از این رو تصمیم گرفتم تمام وجود و دلم را تنها با عشق پر کنم و از این انتخاب شادم.

زمانی که جمال و زیباییِ محبوب در گستره‌ی هستی جلوه‌گر شد، من وجودِ خودخواسته و خودبینانه‌ی خویش را از میان برداشتم و به فنا رسیدم، و از این رهایی خوشحالم.

خیالِ محبوب همیشه در ذهن من هست، اما این مرا راضی نمی‌کند و تنها به دیدن روی واقعی و دیدارِ جمال او راضی می‌شوم؛ این اشتیاق مرا خوشحال نگه می‌دارد.

گاهی از دیدنِ چهره‌ی محبوب حیران می‌شوم، گاهی از دوری‌اش آشفته، و در این نوساناتِ احوال، گاهی بر حالِ زارِ خود می‌گریم و گاهی می‌خندم؛ در هر حال از این شوریدگی خوشحالم.

هرگاه نام یا سخنی از محبوب می‌گویم، دهانم شیرین می‌شود؛ در واقع در آن لحظه تمامِ وجود من از سر تا پا به شیرینیِ قند بدل می‌شود و این حالم را خوش می‌کند.

من (فیض) از گفته‌های خود خشنود هستم، زیرا کلام من درباره‌ی اوست؛ یعنی هر حرفی که به خود می‌بندم و می‌زنم، در ستایش و وصفِ محبوب است و از این بابت خوشحالم.