دیوان اشعار - غزلیات

من دلباخته و حیرانِ زیباییِ درخشانِ تنها یک نفر هستم و پریشانیِ موهای او، مرا آشفته و بی‌قرار کرده است.

در گذشته، همه امور و زندگی من در یک مسیر مشخص بود و حالا هم همان هستم؛ تمام دغدغه و عشق من به یک نفر اختصاص دارد و به خاطر او، قیدِ تعلقات دنیوی و نظم ظاهری را زده‌ام.

به هر سمتی که رو می‌کنم و به هر سو که می‌نگرم، در نهایت رویِ من به سوی اوست؛ من تنها زیباییِ او را می‌بینم و به خاطرِ همین یک زیبایی، دچارِ حیرت و شیدایی هستم.

جمع‌بندیِ کمالات و فضایل در وجودِ یک نفر خلاصه شده است؛ من شیدایِ آن زیبای یگانه هستم و به خاطر او، تمامِ وجودم در پریشانی و بی‌قراری است.

اگر او بخواهد با شمشیرِ قهرش سرِ مرا از تن جدا کند، با کمال میل تسلیمِ او می‌شوم؛ چرا که در قربان‌گاهِ عشق، من پیشکشِ راهِ همان یک نفر هستم.

من در عشق و باورم مشرک نیستم و پرستشِ غیرِ او را باطل می‌دانم؛ من تنها حقیقت را می‌بینم و فقط پیروِ فرمانِ همان یک محبوب هستم.

من از هر انسانِ بی‌مقدار و ناچیزی، عطایِ ناچیز را قبول نمی‌کنم؛ زیرا غرق در بخشش‌ها و لطفِ بی‌کرانِ همان یک نفر هستم.

همانند گربه‌ها برای گرفتنِ لقمه‌نانی به سفره هر کسی نمی‌روم؛ بلکه مانند شتر که سهمش را به تنهایی می‌خورد، من نیز روزیِ خود را تنها از خوانِ گسترده‌ی همان یک نفر دریافت می‌کنم.