دیوان اشعار - غزلیات

من به این جهان آمده‌ام تا از نیِ وجودم شهد حقیقت را بچشم، نه آنکه آمده باشم تا با بازگویی قصه‌های بیهوده و خبرچینی، وقت خود را تلف کنم.

آن شهد و شکر چیست؟ کلام و بوسه دهان معشوق است. من همچون نیِ پُرگره هستم که باید گره‌های منیتم شکسته شود تا بتوانم شکرِ وصال را از او دریافت کنم.

در این سفر کوتاه زندگی، تمام تلاشم را می‌کنم که توشه‌ای گران‌بها جمع کنم و تا می‌توانم بارِ سنگین عشق را از معدن اصلی‌اش بردارم و انباشته کنم.

با کمر همت بسته به بندگی و در حالی که از خودخواهی تهی شده‌ام و ناله سر می‌دهم، لب بر لبِ دوست می‌نهم تا همچون نی که از دمِ نوازنده پر می‌شود، از دهان او عشق بنوشم.

وقتی عشقِ دوست به مغز جانم نفوذ کرد، پوسته‌ی سختِ منیت و ظواهر دنیوی را از خود جدا می‌کنم تا آن گوهر وجودم که بدون صدفِ تن است، نمایان شود.

من با پایبندی به خدمتِ پادشاهِ عالم یعنی خداوند کمر بسته‌ام تا در سایه‌ی لطف و دولتِ او، به کمال واقعی و تاجِ بندگی برسم.

سر به آستانِ او می‌گذارم، دل را وقفِ او می‌کنم و جانم را فدای او می‌سازم تا در این مسیرِ خدمت، به هدف غایی برسم.

تضادهایی چون ظلمت و نور، یا خیر و شر، در باطن در هم تنیده‌اند؛ من با نگاهِ وحدت‌بین، نیکی را از دلِ شر و نور را از میانِ ظلمت بیرون می‌کشم.

هر چه در این جهان می‌بینی، ریشه در عالمِ معنا دارد که جایگاهِ اصلیِ ماست؛ من به دنیا آمده‌ام تا این گنجینه‌ی گمشده‌ام را جمع کنم و به اصلِ خویش بازگردانم.

چشمِ جانم را باز کرده‌ام به این امید که دوست از در وارد شود؛ بذرِ محبتِ او را در دلم کاشته‌ام تا میوه‌ی وصالش را برداشت کنم.

هیچ‌کس جز خیالِ محبوب، هم‌صحبت و تسلی‌بخشِ دلِ من نیست. اگر همین خیالِ او نبود، با چه کسی می‌توانستم این لحظاتِ سختِ عمر را سپری کنم؟

چه زمانی فرا می‌رسد که وصالِ او روزیِ جانم شود؟ تا با بوسه بر دهانِ او، غم و اندوه را برای همیشه از دلم بیرون کنم.

دوست را که به دست آوردم، به جایگاهِ حقیقی‌ام می‌رسم؛ جانم که در این تنِ خاکی اسیر و پایین افتاده بود، دوباره به سوی اوج و عالم بالا پرواز خواهد کرد.

این غزل پاسخی است به آنان که مانندِ مولانا به زبانِ عارفانه سخن گفته‌اند؛ من آمده‌ام که سر بر درگاهِ تو بگذارم و عشقِ تو را در این سفرِ زندگی همراهِ خود ببرم.