دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که گره‌گشای دل‌هایِ عاشقان هستی، تمام کارهای من به دستِ تو گره خورده و معطل مانده است؛ تو همان کسی هستی که درمانِ دل و جانِ خسته‌یِ منی، اما من همچنان از دوری‌ات دردمندم.

به این امید که شاید بتوانم با هوایِ عشقِ تو دلم را به بند بکشم، تمام رشته‌های پیوندِ خود را با این جهان بریده و از تعلقاتِ مادی و دنیوی رها شده‌ام.

نگاهِ نیمه‌مست و گیرایِ تو، حتی ذره‌ای آرامش برای دلم باقی نمی‌گذارد و زلفِ پر پیچ و تابِ تو چنان مرا در بند کشیده که حتی یک مویِ من نیز از قیدِ عشقِ تو آزاد نیست.

تمامیِ رنج‌ها، اندوه‌ها، دردها و ماتم‌ها را جمع کرده‌ام و سپاهِ بلایِ عشقِ تو، اکنون در دلم ساکن شده و فرمانروایی می‌کند.

دلی را که صدبار شکسته است، به تو بسته‌ام و پیشکش آورده‌ام؛ ای محبوبِ جان، عذرِ من را بپذیر که این دل، در این راه زخمی و شکسته است.

صبر پیشه کن تا دل و جانت در آتشِ عشقِ او بسوزد؛ زیرا من که تخلصم فیض است، دیگر ارزشی برای دل و جان قائل نیستم، چون از هرچه غیرِ اوست، رهایی یافته‌ام.