دیوان اشعار - غزلیات

امروز افکار و تمایلات تازه‌ای در سر دارم و این دلِ شیدایم، درگیرِ شور و هیجانی متفاوت و عمیق‌تر از گذشته شده است.

هر پیمانی که با خود یا دیگران بستم، این دلِ عاشق پیشه و شیدا آن را شکست. گویی قلبم راه و منطقِ جداگانه‌ای دارد و من نیز در مسیرِ فکریِ متفاوتی گام برمی‌دارم.

مجنون به خاطرِ غمِ دوری از لیلی، راهِ صحرا را پیش گرفت و آواره شد؛ اما من در عمقِ قلبِ دیوانه‌ی خود، بیابانی وسیع‌تر و باطنی پرشورتر دارم.

آن محبوبی که آرامشِ مرا ربود، قرار و سکونِ مرا نیز با خود برد. پس من دیگر به این دنیای فانی تعلق ندارم و جایگاه و پناهگاهِ حقیقیِ من در مرتبه‌ای دیگر است.

ای کسی که به دنبالِ سیمرغ (حقیقتِ والا) هستی، شادمان باش؛ چرا که من به لطفِ عشقِ او، در کوهسارِ وجودِ خودم، به حقیقتِ سیمرغ دست یافته‌ام.

ای کسی که مانند من منتظرِ فردایی، از خودِ محدودت رها شو. چون امروز در این عالم به مقصود نرسیدیم، من در فردایی دیگر (فردایِ معنایی و ابدی) زندگی می‌کنم.

اگر زاهد و عابد به لذت‌های دنیوی یا پاداش‌های بهشتی قانع است، من در لبخند و لب‌های شیرینِ محبوبِ خود، حلاوت و لذتی فراتر از آن یافته‌ام.

مجنون و لیلی، یا هر کس که در این عالم از زیبایی بهره‌مند است، همگی جلوه‌هایی از حقیقت‌اند. من در پرتوی نورِ هر جانان و محبوبی، جلوه‌ای از لیلایِ حقیقی (معشوقِ ازلی) را می‌بینم.

گفتم به خاطرِ شدتِ شیدایی و رسوایی، به افسانه‌ها بدل شدم؛ محبوب پاسخ داد: «من در هر کوی و برزنی، عاشقی همچون تو دارم که نشانِ من است.»