دیوان اشعار - غزلیات

تمام عمرم را با فروتنی در مسیرِ تو سپری کردم و در جایگاهی که وعده‌ی دیدارِ تو بود، چشم‌به‌راهِ وصالت ماندم.

گاه با فریاد و ناله و گاه با شادمانی و سرود، سعی کردم توجه تو را جلب کنم، شاید با شنیدن این نغمه‌ها، دلت به رحم آید و به من توجه کنی.

در پندارِ من، هر لحظه جانم را در مسیرِ تو فدا می‌کنم، اما در تصورِ تو، چنین می‌نماید که من هرگز فردی آشنا یا عاشق نبوده و همچنان غریبه هستم.

جان و دل، ایمان و آبرو، خرد و پرهیزکاری؛ خلاصه بگویم هرچه داشتم و هرآنچه بودم، در راه عشق تو رفته‌رفته از دست دادم و فدا کردم.

چه کنم که دلم جز تو کسی را در این جهان نمی‌خواهد؛ من تمامِ داشته‌ها و آدم‌های دیگر را آزمودم و در نهایت به این نتیجه رسیدم که تنها تو شایسته‌ی دل‌بستن هستی.

تصویرِ زیباییِ تو هرگز از آینه‌ی دلم پاک نمی‌شود؛ چراکه با صیقل دادنِ دل به وسیله‌ی تماشای جمالِ تو، تمامِ تیرگی‌ها و ناپاکی‌های آن را زدودم و پاک کردم.

گوشِ جانم پیش از این، سخنی به دل‌انگیزی و حیات‌بخشیِ سخنانِ تو نشنیده بود و چنین معشوقی ندیده بودم، برای همین تمامِ آنچه در جهان بود را نادیده گرفتم و خودم را به تو نشان دادم.

شبِ جدایی و دوری از تو، هزاران گره و مشکل بر دلم انداخت؛ اما به محض اینکه چشمم به جمال تو روشن شد، تمام آن گرفتاری‌ها باز شد و مشکلات پایان یافت.

دلِ من، که «فیض» نام دارد، بدونِ اختیار و از سرِ شوریدگی در هوای تو به رقص درآمده است؛ چراکه تو مانند شمعی هستی و من همچون دودی که در گردِ سرت می‌چرخم.