دیوان اشعار - غزلیات

تنگنایِ تن و دلبستگی‌هایِ مادی برایِ دلِ من سنگین و طاقت‌فرسا شده است؛ باید از این قالبِ جسمانی رها شوم و به عالمِ روح بپیوندم تا شاید بتوانم لایقِ آن باشم که به سویِ محبوبِ جان، روان شوم و به او بپیوندم.

از آنجا که او جانِ جانِ من است، پس شایسته است که من نیز سراپا جان شوم؛ و چون او جانِ جهان است، من نیز با تکیه بر آن جانِ حقیقی، به کلِّ جهان تبدیل می‌شوم.

من آن‌قدرها هم دلبسته‌یِ دنیا و تن نیستم که نتوانم از آن خارج شوم؛ مگر چقدر می‌توان در بندِ این زمینِ خاکی ماند؟ برخیز تا از این زندانِ تن رها شویم و به آسمانِ روحانی عروج کنیم.

برای اینکه بتوانم رخسارِ پنهانِ او را که در عینِ پیدایی، ناپیداست ببینم، از آنجا که هیچ نشان و اثری از او در این جهان یافت نمی‌شود، باید خود نیز بی‌نشان شوم و از هستیِ خود دست بشویم.

آن‌قدر در جستجویِ نشانی از او بودم که خود، سراسر «جستجو» و «نشان‌گشتن» شدم؛ اکنون به جایی رسیده‌ام که از سر تا پا، گویایِ حضورِ او هستم و هر عضوی از وجودم، بیانگرِ حقیقتِ اوست.

هرگاه بخواهم نکته‌ای روشن و واضح از زیبایی‌هایِ چهره‌اش بگویم، کلامم به پیچ و تاب می‌افتد؛ درست مانندِ زلفِ معشوق که بر گردِ گل‌رخساران می‌پیچد و حیران می‌ماند.

در نزدیکیِ آن چهره‌یِ آتشین، من همچون دودی پریشانم؛ عشق، پیری و فرسودگی نمی‌شناسد، پس برخیز تا من نیز همراهِ عشق، دوباره جوان شوم.

من در راهِ عشق پیر شدم اما او با من جوانی می‌کند؛ اگر او مرا همچون تیر قرار دهد، من نیز باید همچون کمان شوم تا در خدمتِ او و اراده‌یِ او باشم.

سرم را به فرمانش تسلیم کردم و همچون گویی در پیشِ چوگانِ او قرار گرفتم؛ اگر او اراده کند که من چنین باشم، همان می‌شوم و اگر اراده کند چنان باشم، همان‌گونه خواهم شد.

اگر مرا کج کند یا راست، اگر بر من بیفزاید یا بکاهد، من هیچ اختیاری ندارم؛ هرگونه که او بخواهد، همان‌گونه خواهم بود.

من همان‌گونه بودم که می‌دانستی و اکنون چنان گشته‌ام که می‌بینی؛ اگر او فصلِ خزان را برایم بخواهد، به اصلِ خویش که همان بی‌برگی و تهی بودن از تعلقات است بازمی‌گردم.

اگر او از جانِ من فصلِ بهار را بخواهد، همچون لاله و ریحان در وجودم می‌رویم؛ در واقع، من همان چیزی می‌شوم که او از من طلب می‌کند و می‌پسندد.

آن کاری را انجام می‌دهم که او بگوید و به آن سمتی می‌روم که او در آن حرکت کند؛ وقتی او مرا به این حالت درمی‌آورد، من همان می‌شوم، و وقتی به آن حالت درمی‌آورد، همان خواهم شد.

گاه هوشیار و گاه مستم، گاهی در اوجِ مقامِ معنوی و گاهی در پایین‌ترین مرتبه هستم؛ هرچه او تقدیر کند، همان می‌گردم.

دلم در آتشِ عشق همچون شعله‌ای بود که از دستم رفت و نابود شد؛ ای فیض! بیا تا در سوگِ این دلی که از دست رفته است، من نیز در آتشِ عشق بسوزم و مشغول باشم.