دیوان اشعار - غزلیات

پیامی از جانب معشوق به من رسید که می‌گفت من نگاهی به عاشقانِ مست و از خود بی‌خود شده انداخته‌ام؛ با شنیدنِ این پیام چنان شور و حالی در من پدید آمد که از خودِ محدودم فراتر رفتم و به سفری در عالمِ معنا دست زدم.

وقتی به حریمِ کویِ یار قدم گذاشتم، آن‌قدر عظمت و بزرگیِ عشق را درک کردم که دیگر در کالبدِ تنگِ تن و خودخواهی‌هایم جا نمی‌شدم؛ پس منیتِ خود را کنار گذاشتم و با تمامِ وجود و با شتاب (پا را به جای سر نهادن) به سوی او دویدم.

هنگامی که روحِ من مشتاقِ دیدارِ محبوب شد و زمانِ وصال نزدیک گشت، تمامِ وجودم به «چشم» تبدیل شد تا فقط او را ببینم و سراسرِ وجودم غرق در تماشایِ جمالِ او شد.

هر زمان که یادِ محبوب در دلم زنده می‌شود، اشک از چشمانم جاری می‌گردد؛ من این اشک‌هایم را که مانندِ مروارید گران‌بها هستند، در دریایِ خیالِ او ریختم و آن‌ها را به گوهرِ وجودِ او تبدیل کردم.

اگر از زبانِ من سخنانِ حکمت‌آمیز و دانشِ عرفانی جاری می‌شود، به خاطرِ لطف و یاری‌ای است که در نتیجه‌ی نیایش‌ها و زاری‌های شبانگاهی (در وقت سحر) به دست آورده‌ام.

هرگاه سرنوشت و قضا و قدر، تیرِ فراموشی و غفلت را به سویِ من پرتاب می‌کند، من بلافاصله با یادآوریِ خاطره‌ی یار، جانم را تازه می‌کنم و تصویرِ خیالِ او را مانندِ سپری در برابرِ فراموشی قرار می‌دهم.

اگر کارِ نیکی به دستِ من انجام شود، آن را به حسابِ خودم نگذار؛ چرا که آن خیر از منبعِ اصلیِ خوبی‌ها (خداوند) جاری شده است. اگر طاعتی از من سر می‌زند، گمان نکن که این هنر و تواناییِ شخصیِ من است.

برای اینکه شراره‌ی عشق در نفسِ من به خاطرِ سردی و بی‌روحیِ دیگران خاموش نشود، از هر زاهدِ خشک‌مغز و ظاهرپرستی که دیدم، دوری کردم.

اگر سخنی از اسرارِ الهی را در زمان یا مکانِ نامناسبی بر زبان آوردم، مرا ببخشید؛ چرا که هجومِ اندوه و غم، فضایِ دلم را چنان تنگ کرد که ناچار شدم آن اسرار را از دل بیرون بریزم و بازگو کنم.