دیوان اشعار - غزلیات

وقتی دلم را به عشق گره زدم، از قید و بندهای «منِ خویشتن» رها شدم؛ به سرزنش‌کنندگان خوش‌آمد گفتم و برای رسیدن به سلامتِ جان و رهایی از خودخواهی، دعا کردم.

آن هنگام که معشوق از سرِ مستیِ الهی به من نگریست، از خود بی‌خود شدم؛ و چون به هوش آمدم، حیران بودم که در آن حالِ بی‌خودی، چه کارهای شگفتی از من سر زده است.

لبانِ یار، داروی جانم شد و چشمانش اسرارِ عشق را برایم فاش کرد؛ من از صورت و سیمای یار، هم درس‌های عشق را آموختم و هم به شفا و بهبودی رسیدم.

قرار و آرامشِ دل را در این دیدم که در میانِ زلفِ پرپیچ‌وخمِ او جای گیرم؛ من در دلِ این بی‌قراری و سرگشتگی، به نوعی آرامش و ثبات دست یافتم.

در آغازِ راه نمی‌دانستم که بندگیِ حق، همان عشق است و آیینِ رندان، همان دین‌داری است؛ سرانجام تمامِ عمرم را در راهِ عشق و رندی سپری کردم.

زندگیِ همیشگی را در عشق و در راهِ او جان‌دادن یافتم؛ پس با جان و دل، خود را به تیغِ تیزِ عشق سپردم و جانم را فدای او کردم.

به تو گفتم که وفایت را بیشتر کن، اما تو ستم و جور را افزون کردی؛ اکنون می‌گویم که ای معشوق، آن اعتراضِ من اشتباه بود و خطای من را ببخش.

تو راهِ مرا بستی، دلم را شکستی و به من ناسزا گفتی؛ اکنون از خودم می‌پرسم که چرا از تو پرسیدم «چرا مرا بستی یا چرا دلم را شکستی»؛ این پرسشِ من ناشی از نادانی بود.

معشوق، مانندِ نی که از درونِ تهی در غمِ عشق ناله می‌کند، به آرامی در گوشم می‌گفت: هر آنچه بر سرت آوردم، شکرگزار باش، چرا که تمامِ آن کارها به‌جا و درست بود.