دیوان اشعار - غزلیات

من غم و اندوهِ عشقِ تو را با کمال میل و شیرینی می‌پذیرم و از این بابت شادمانم. من این عبادتِ عشق را با خواست و اراده‌ی درونی خودم انجام می‌دهم و همین بندگی، عامل آزادیِ من است.

لحظه به لحظه تصویر چهره‌ی زیبای تو را در ذهنم مجسم می‌کنم، تا به واسطه‌ی این کار، فکر و خیالِ «منِ خویشتن» و خودپرستی از یادم برود و محو شوم.

هر فکر و خیالی که از تو به ذهن من می‌رسد، برای من مانند عید نوروز و جشنی تازه است. پیوسته از دیدنِ این خیالِ خوش، شادی و بشارت به من روی می‌آورد.

عیدِ نوروزِ من آن لحظه‌ای است که رویِ زیبای تو را می‌بینم. عید قربانِ من نیز زمانی است که دیدار تو، مرا از بندِ خودخواهی رها کرده و هستیِ حقیقی‌ام را بنا می‌کند.

دلم به واسطه‌ی خیالِ تو به حیاتِ ابدی رسیده است؛ زیرا اگر یادِ تو در دلم نباشد، هستیِ من همچون گرهی سست بر باد است که سریع از بین می‌رود.

اگر تو نخواهی، هیچ کاری از دستِ من برنمی‌آید، اما اگر خواست و اراده‌ی تو باشد، من در انجامِ هر کاری استاد و توانا می‌شوم.

من تیشه‌ی عشقِ تو را به جانِ هستیِ خود می‌کوبم (تا آن را بتراشم و از بین ببرم). در حقیقت تو شیرین هستی و من فرهادِ توام که در این راه جان می‌دهم.

اگر سرِ خود را در راهِ تو فدا کنم، دلیلی برای تعجب نیست؛ چرا که خداوند (استادِ ازل) مرا از روز نخست برای همین هدف و قربانی شدن در راهِ عشق آفریده است.

من از عالمِ ملکوت (جانِ جهان) آمده‌ام تا جانم را در راهِ تو فدا کنم؛ من از بطنِ آفرینش و ذاتِ هستی زاده شده‌ام تا در راهِ عشق قربانی شوم.

من از زندگیِ مادی و وابستگی‌های آن گسستم تا به لقایِ تو بپیوندم. من برای برپایی و رسیدن به ساحتِ بقایِ الهی، از هستیِ محدودِ خود دست شستم.

فیض (نامِ تخلصِ شاعر) نگران است که غمِ عشق او را ویران کند، در حالی که نمی‌داند من دقیقاً با همین ویرانیِ ناشی از عشق، آباد و کامل می‌شوم.

این غزل پاسخی است به غزلِ حافظِ شیرازی که گفته بود: من بنده و غلامِ عشقم و از هر دو جهان آزادم.