دیوان اشعار - غزلیات

گاهی شرابِ عشق، حقیقتِ عالم بالا را برایم آشکار می‌کند و گاهی فریب‌کاری‌های عالم مادی، مرا همچون سرابی در بیابان گمراه کرده و به بازی می‌گیرد.

زمانی از دستانِ معشوق، طعام و لذت دریافت می‌کنم و از بودن در کنارش بهره می‌برم، اما زمانی دیگر، دوری از او چنان دردی بر جانم می‌نشاند که سینه‌ام همچون کباب می‌سوزد.

در نگاهِ من، هیچ عذاب و دردی سخت‌تر از دور ماندن از معشوق نیست و هیچ پاداش و خیری بالاتر از لذتِ حضور در نزدِ او وجود ندارد.

هنگامی که از دوست دور هستم، همچون انسانی تشنه و گرسنه در بی‌نصیبی و فلاکت به سر می‌برم؛ اما زمانی که در کنار او هستم، از هر نعمتی بی‌نیاز می‌شوم و گویی همه چیز در اختیار من است.

بخش بزرگی از عمر گران‌بهایم را در راهِ یادگیری در مدارس صرف کردم؛ اما اکنون آن عشقِ حقیقی کجاست که بتواند مرا از قید و بندِ درس و کتاب‌های بی‌حاصل رهایی بخشد؟

کجاست آن عشقِ شورانگیز که بتواند ویرانه‌های دلِ مرا دوباره آباد و معمور کند؟ عمری است که به دلیلِ نداشتنِ این عشق، خانه‌ی دلم خراب و ویران باقی مانده است.

تا کی باید در این دنیای بی‌ثبات و ناپایدار سرگردان باشم؟ ای خدایی که خضر را راهبرِ گمشدگان قرار دادی، تو راهِ درست و حقیقت را به من نشان بده.

روشِ من، تسلیمِ محض و خشنودی در برابرِ خواستِ معشوق است؛ چنان که اگر او تیغ به دست گیرد و بخواهد مرا بکشد، من هرگز روی از او برنمی‌گردانم و اعتراض نمی‌کنم.