دیوان اشعار - غزلیات

ای مونس و هم‌دم همیشگی من، تو در اعماق دل و جان من حضور داری؛ حتی در سینه من که از آتش عشق تو گداخته و سوخته است، تنها تو حضور داری.

ای تو که هم روان در کالبد من جاری هستی و هم خودِ تن و جان من، تو هم تمام نیکی‌ها هستی و هم زیبایی مطلق؛ ای همراه همیشگی من.

هم قلب من و هم سینه من، هم گوهر وجودم و هم گنجینه اسرار من، تو همه چیز هستی؛ تو دین و آیین من، و هم وجودِ ازلی و دیرینه من هستی، ای مونس همیشگی من.

اگر به من اجازه ورود بدهی، به سوی تو می‌آیم و اگر ندهی، همچنان در آستانه درگاهت منتظر می‌مانم؛ ای وجودِ ابدی که زوال‌ناپذیری، من بنده و خاکسار توام، ای مونس دیرینه من.

اگر مرا بپذیری شادمان می‌شوم و اگر مرا از درگاهت برانی، درهم‌شکسته و غمگین می‌گردم؛ حقیقت این است که تمامِ وجود من، از کم و زیاد، بسته به اراده توست، ای مونس دیرینه من.

اگر راهِ حقیقت را بر من بگشایی، صاحب بصیرت می‌شوم و اگر مرا برانی، کور و بی‌بصیرت خواهم بود؛ ای مونس دیرینه من، همه زشتی و زیبایی من از تجلیات توست.

اگر با من مهربان باشی وجودم همچون باغی پرگل می‌شود و اگر با قهر با من روبه‌رو شوی، همچون کوره‌ای داغ می‌سوزم؛ گاهی خودِ جانم می‌شوی و گاهی کالبد و جسمم، ای مونس دیرینه من.

چه مرا بخوانی و چه برانی، دل من از همان آغازِ آفرینش به تو وابسته بوده است؛ من از همان روز ازل با عشقِ تو مست و بی‌خود گشته‌ام، ای مونس دیرینه من.

جانِ من که در اصل از عالمِ بی‌زوال الهی است، همواره در وصلِ او بود؛ اگرچه مدتی درگیرِ هجران و دوری شد، اما سرانجام به همان اصلِ نخستین خود بازخواهد گشت، ای مونس دیرینه من.

هم فیض و بخشش تو و هم سخنانت مرا به سوی تو می‌خواند و شیدای جست‌وجوی تو کرده است؛ هر چه در این عالم وجود دارد، نشانی از کوی توست، ای مونس دیرینه من.