دیوان اشعار - غزلیات

از درگیری‌های بی‌حاصلِ عقلانی و استدلال‌های ذهنی خسته و درمانده شده‌ام؛ همچنین از بندِ نام و آوازه و شهرتِ نیک که همچون زنجیری بر پای من بود، به تنگ آمده و آن را مایه ننگ و شرمساری می‌بینم.

از بس که در رفتار و کردار خود با خویشتنِ خویش به تضاد رسیدم و بدی‌ها را در وجودم دیدم، اکنون چنان با خود بیگانه‌ام که گویی با خویش در حال جنگ و ستیزم.

تا زمانی که شیطان دامی بر سر راهم گستراند، من در آن گرفتار شدم و وقتی نفسم قدرت یافت، دست‌هایش را برای تصاحب وجودم چنگ انداخت و مرا به اسارت گرفت.

به قدری از حقیقت و ایمان دور شده‌ام که حتی ذره‌ای از نور اسلام و حقیقت در دلم باقی نمانده است؛ گویی تازه از سرزمین کفر (فرنگ) به این مکان آمده‌ام و هیچ بویی از دین نبرده‌ام.

روی قلبم بر اثر گناهانِ بسیار، تیره و سیاه شده است؛ من از سرزمین روشن و سفید (روم) به سرزمین تاریک (زنگ) هجرت کرده‌ام که کنایه از هبوط از مقام نور به مقام ظلمت است.

وقتی شهوت و میل به لذت‌های پست در من فروکش کرد، به جای آن، خشم و غضب در وجودم شعله‌ور شد؛ از مقام چراندنِ خوک (پستیِ شهوانی) به درندگیِ پلنگ (تجاوزگری و خشم) رسیده‌ام.

اگر دیگر رنگی از امید بر چهره‌ام (فیض) دیده نمی‌شود، به این خاطر است که از شدتِ سیلیِ ترس و بیم از خدا، صورتم سرخ شده و امیدم به ناامیدی بدل گشته است.