دیوان اشعار - غزلیات

وقتی گلستانِ چهره‌ی تو را دیدم، تمام گل‌های دنیا در چشمم مانند خار شدند و بی‌ارزش گشتند. عشقِ تو مرا در پیچ و تابِ زلف‌های سنبل‌مانندت گرفتار کرد و دلم را اسیر ساخت.

چشمانت از شدتِ مستی و خمار بودن، چون ساغری پر از می در دست دارند. به راستی که تک‌تک اعضای وجود تو، از شرابِ زیبایی و حسنِ بی‌کرانت مست شده‌اند.

جمالِ تو تمام جهان را فرا گرفته است، ای کسی که جانِ هستی هستی؛ عشقِ تو چنان قدرتی دارد که حتی در گنبدِ آسمان نیز غوغایی به پا کرده است.

گلِ نرگس برای یادگیری خمار بودن، به چشمانِ خمارِ تو چشم می‌دوزد و گلِ سنبل برای بهره‌مندی از زیباییِ زلفِ پرپیچ و تابِ تو، به گدایی در برابرِ خطِ چهره‌ات می‌ایستد.

دیدار تو برای من همان جامِ باده‌گساری است و مرا از هر بیگانه و غیر بی‌نیاز می‌کند. چهره‌ی تو متعلق به من است؛ پس به بلبل بگو که از کنارِ گل‌های معمولی برخیزد و نزد تو بیاید که تو گلِ حقیقی هستی.

به خاطر زلفِ سیاهِ تو، روزگارِ من تیره‌وتار است. امیدوارم روزی برسد که آن زلفِ بلندِ تو، همچون زنجیری بر گردنِ من بیفتد و مرا اسیرِ خود کند.

در راهی که مردم عبور می‌کنند، چنان از دوری تو اشک می‌ریزم که سیلابِ اشک‌هایم راه را می‌بندد و مردم مجبور می‌شوند بر روی آن پل بسازند.

از شعله‌ی آهی که از دلم برمی‌آید، زمین آتش می‌گیرد و از ناله‌های زار و اندوهگینِ من، غوغایی بی‌پایان در آسمان برپا می‌شود.

سودای شعر گفتن در هر لحظه با یادآوریِ لحنِ کلامِ تو به سرم می‌زند و در ضمیرِ من، با لهجه‌ای عربی (اشاره به کلام وحی یا استعلا) فرمانِ «بگو» را صادر می‌کند.