دیوان اشعار - غزلیات

اگر نگاهی به من بیندازی، جانم را می‌ستانی و اگر بی‌توجهی کنی و مرا نادیده بگیری، دلم را می‌ربایی؛ ای ماهِ من، این عاشقانِ جگرسوخته از وصالِ تو چه بهره‌ای می‌برند؟

لطفِ تو آن‌چنان نوازش‌گر است که کسی را می‌نوازد و قهرت آن‌چنان سوزان که وجودش را آب می‌کند؛ برای عاشقِ شیدا، زهرِ هجرانِ تو چون نوش‌دارو شیرین و شهدِ وصالِ تو چون زهرِ کشنده است.

هنگامی که به دیدارم می‌آیی از فرط شادی جان می‌دهم و چون می‌روی از غم جان می‌سپارم؛ در کشاکشِ این فراق و وصال، کارِ من به گرهی کور تبدیل شده و در وضعیتِ دشواری قرار گرفته‌ام.

لحظه‌ای که نزد من می‌نشینی، عقل و هوش را از سرم می‌بری و چون برمی‌خیزی و از پیش من می‌روی، دوریِ تو دلم را به خون می‌نشاند.

اگر قامتِ رعنای خود را برافرازی، روزِ رستاخیز برپا می‌شود و اگر چهره‌ات را نمایان کنی، درخششِ خورشید در برابرِ زیباییِ تو رنگ می‌بازد و بی‌فروغ می‌گردد.

چه جانِ مرا بستانی و چه دل از من بربایی، در هر حال، دلم از همه جا و از نزدِ هر کسی، تنها به سوی تو متمایل است.

دلِ «فیض» در برابرِ ستمگری‌های این بتانِ زیباروی چه چاره‌ای دارد؟ جز آنکه با خود زمزمه کند که هر چیزی جز خداوند، پوچ و ناپایدار است.