دیوان اشعار - غزلیات

درخششِ نورِ جمالِ تو در هستیِ من چنان آتشی به پا کرد که تمامِ دلبستگی‌های من به دنیایِ مادی و جسمانی را سوزاند و نابود کرد.

پیش از این، ذره‌ذره‌های دلِ من هر لحظه تحتِ فرمانِ کسی یا چیزی بود، اما اکنون مهر و محبتِ تو به تنهایی بر این مملکتِ دل حاکم و فرمانروا شده است.

محبوب به من گفت: چه چیزی برای تقدیم کردن به من داری که غیر از جان باشد؟ تو که همان روزِ اولِ خلقت، دین و دلت را فدایِ ما کردی.

به او گفتم: جانِ من در برابرِ قدومِ تو بسیار کوچک و ناچیز است، اما از دستِ من چیزی جز همین تلاشِ ناچیز و اندکِ یک فردِ تهیدست برنمی‌آید.

ای که هر نوری که جان دریافت می‌کند از پرتوِ چهره‌ی توست؛ و ای که به خاطرِ زلفِ تو (پیچیدگی‌های دنیا)، دلِ من در تاریکیِ این جسمِ خاکی گرفتار مانده است.

هر کس که صاحبِ عزت و اعتبار است، جانش را فدایِ تو می‌کند و هر کس که در این دنیا رنج و سختی می‌کشد، تمامِ این خارها و دردها را به خاطرِ تو تحمل می‌کند.

جان و دل و دین در برابرِ تو چه ارزشی دارند که بخواهند قربانی شوند؟ حتی اگر تمامِ هستی و دو جهان را در راهِ تو ببازم، باز هم از اینکه نتوانسته‌ام حقِ عاشقی را ادا کنم، احساسِ شرمساری می‌کنم.

پیش از آنکه روحِ ما را در قید و بندِ این بدنِ خاکی (آب و گل) اسیر کنند، جانِ ما در سایه‌ی آرامش‌بخشِ محبتِ تو در آسایش بود.

من دوباره به سویِ آن اصلِ خود بازمی‌گردم تا جانم از اندوهِ دنیا رها شود و این قید و بندِ جسمانی را از پایِ جان و دلم باز کنم.

ای فیض، اگر می‌خواهی در والاترین جایگاهِ بهشت جای بگیری، جسم و جانِ خود را از آلودگی‌های این دنیای مادی کاملاً پاکیزه کن.