دیوان اشعار - غزلیات

قلب من همانند دریایی گسترده است و عشق تو در آن همچون نهنگی عظیم جای گرفته؛ نهنگی آن‌قدر بزرگ که حتی دریای به آن وسعت را برای خود تنگ و کوچک می‌بیند.

اگر هزاران هزار غم و اندوه به سوی دل من هجوم بیاورند، این عشقِ زنده و پرشور و نشاط، همه آن‌ها را همچون یک لقمه فرو می‌برد و از میان برمی‌دارد.

غم‌های خود را یکی پس از دیگری بر سر من بریز و تو تنها شاد باش؛ چرا که دلِ عاشق، از سنگینیِ بارِ غم هرگز به ستوه نمی‌آید و خسته نمی‌شود.

هر اندوهی که از جانب تو به من برسد را با شادی می‌پذیرم؛ زیرا هر چه از محبوب باشد، حتی اگر تلخ باشد شیرین است و جنگ کردنش برای من حکم صلح و آشتی را دارد.

من فدای آن کفرِ زیبای زلف تو می‌شوم؛ زلفی که زیبایی‌اش تمامِ سرزمین‌های چین، ماچین، ختن و فرنگ را تحت شعاع قرار داده و بر آن‌ها برتری دارد.

اگر با آن ناز و کرشمه به سوی باغ قدم بگذاری، زیبایی‌ات چنان است که کفر در برابر ایمانِ تو احساس شرمندگی و حقارت می‌کند.

ای فیض، از آنجایی که عشق در این مسیرِ دشوار، دستگیر و راهنمای تو شده است، دیگر پایت بر سنگِ سختی‌ها و ناهمواری‌ها نخواهد خورد و به سلامت پیش خواهی رفت.